"เรื่องเล็กน้อยแบบนี้ ไม่ต้องโทษตัวเองหรอก"
อู๋ไป๋พูดพลางยื่นมือไปลูบหัวโล้นของเธอ พลางหัวเราะ "ลื่นดีนะ อาจารย์ปู่ของเจ้าตัดผมฝีมือไม่เลวเลย"
เหลยมู่มู่หน้าแดงด้วยความเขินอาย
หยวนเหิงเบิกตากว้าง ตบมืออู๋ไป๋ออกฉาดใหญ่ "เอากรงเล็บแกออกไป อย่ามาลูบหัวมู่มู่ของข้าเล่นเรื่อยเปื่อย"
อู๋ไป๋หัวเราะแหะ ๆ
"มู่มู่ เจ้าพอจะนึกออกไหมว่าติดพิษไหมน้ำเงินได้ยังไง"
เหลยมู่มู่ส่ายหัว
"ดูท่าข้าคงต้องไปเยือนท่านมหาเสนาบดีสักหน่อยแล้ว"
หยวนเหิงตกใจ "เจ้าสงสัยว่ามหาเสนาบดีเป็นคนทำร้ายมู่มู่รึ"
"ตอนนี้ยังไม่แน่ชัด รอให้ข้าไปพบท่านมหาเสนาบดีก่อนแล้วค่อยว่ากัน"
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าดังขึ้นนอกประตู มีคนมายืนอยู่หน้าประตู "ผู้อาวุโสหยวน ข้าคืออวี๋เฮ่าถิง มาเยี่ยมมู่มู่ขอรับ"
หยวนเหิงกำลังจะอ้าปากพูด แต่อู๋ไป๋ยกมือทำสัญญาณให้เงียบ
"ก่อนที่จะสืบได้ว่าใครเป็นคนทำร้ายมู่มู่ เรื่องที่มู่มู่ฟื้นต้องปิดเป็นความลับ มีแค่เราสามคนเท่านั้นที่รู้"
หยวนเหิงกล่าว "เจ้ากลัวว่าศัตรูรู้ว่ามู่มู่ฟื้นแล้วจะลงมืออีกครั้งรึ"
อู๋ไป๋พยักหน้า
"มู่มู่ ช่วงนี้ต้องลำบากเจ้าแกล้งสลบต่อไปก่อน"
เหลยมู่มู่ยิ้มจาง ๆ พยักหน้า
"เอาล่ะ นอนลงเถอะ"
เหลยมู่มู่นอนลง หลับตา สีหน้าแสดงท่าทางทรมาน
อู๋ไป๋หัวเราะเบา ๆ แกล้งได้เหมือนดีนี่
จากนั้นก็ส่งสัญญาณให้หยวนเหิงบอกให้อวี๋เฮ่าถิงเข้ามาได้
"เข้ามา" หยวนเหิงกล่าว
อวี๋เฮ่าถิงผลักประตูเดินเข้ามา เห็นอู๋ไป๋ก็ชะงักไปเล็กน้อย "อู๋ไป๋ มาตั้งแต่เมื่อไหร่"