ได้ยินคำพูดของอู๋ไป๋ ลู่หยวนซานก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
ทันใดนั้น จู่ ๆ เขาก็รู้สึกหนาววาบไปทั้งตัว เหมือนมีสายตาคมกริบสองคู่จ้องมาที่เขา
หันไปมอง ก็เห็นว่าเป็นเฉินเยวียน
ลู่หยวนซานรู้สึกฉงน เขากับเฉินเยวียนล้วนอยู่ใต้บังคับบัญชาของเจ้าตำหนักที่หก แม้ปกติจะมีความขัดแย้งเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่ก็ไม่ได้มีความแค้นลึกซึ้ง เหตุใดถึงมองตนด้วยสายตาเปี่ยมไปด้วยความเคียดแค้น?
ขณะที่เขายังฉงนสงสัยอยู่นั้น เฉินเยวียนก็เอ่ยปากขึ้น น้ำเสียงไม่น่าฟังนัก "ลู่หยวนซาน แกรู้ไหมว่าแกทำร้ายฉันจนย่อยยับแล้ว?"
ลู่หยวนซานมองเขาอย่างตะลึงงัน พูดอย่างยากลำบาก "คำพูดนี้เริ่มมาจากไหน? ขอท่านผู้อาวุโสเฉินได้โปรดชี้แจงด้วย"
"ได้ งั้นฉันจะเล่าให้เจ้าฟัง"
เฉินเยวียนเต็มไปด้วยความเดือดดาล เล่าเรื่องที่ถูกคนแย่งสมุนไพร และตนเองยังต้องเสียสมุนไพรอีกห้าสิบต้นให้ฟังจนหมด
ลู่หยวนซานฟังจบ ก็มึนงงทันที
หมายความว่า ชีวิตของเขาแลกด้วยสมุนไพรชั้นยอดระดับสูงหนึ่งร้อยต้นงั้นหรือ?
ลู่หยวนซานพลันรู้สึกว่าชีวิตตนช่างมีค่ายิ่งนัก
"ขออภัยท่านผู้อาวุโสเฉินเป็นอย่างยิ่งที่ต้องลำบาก!"
เฉินเยวียนเกือบจะกัดลิ้นตัวเอง มองลู่หยวนซานด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความหม่นหมอง "จบแล้ว?"
ลู่หยวนซานฉงนมองเขา "ยังมีอะไรอีก? ขอท่านผู้อาวุโสเฉินได้โปรดชี้แจงด้วย"
"ลู่หยวนซาน สมุนไพรชั้นยอดห้าสิบต้นของฉันเสียไปเพราะแก ดังนั้น...สมุนไพรห้าสิบต้นนี้ ไม่ควรให้แกเป็นคนรับผิดชอบหรอกหรือ?"
"นี่..." ลู่หยวนซานสีหน้าแข็งค้าง สมุนไพรมากมายขนาดนี้ หากต้องชดใช้ให้เฉินเยวียน ทรัพย์สมบัติที่เขาสะสมมาหลายปีคงถูกถอนรากถอนโคนเป็นแน่