เมื่อคิดถึงตรงนี้ อู๋ไป๋ก็รีบสาวเท้าไปหาร่างของเหลยหมู่หมู่ ปล่อยจิตสัมผัสตรวจดูเส้นผมของนาง
"เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ"
ทันใดนั้น ดวงตาของอู๋ไป๋ก็เปล่งประกาย พร้อมพึมพำเบา ๆ
หยวนเหิงเอ่ยถามอย่างร้อนใจ "อู๋ไป๋ เจออะไรหรือเปล่า"
"โกนผมของหมู่หมู่ออกให้หมด"
"หา?" หยวนเหิงตกใจ
อู๋ไป๋ยิ้ม "ข้ารู้ว่าผมสำคัญกับเด็กผู้หญิงมากแค่ไหน แต่ถ้าอยากช่วยหมู่หมู่ตอนนี้ ก็ต้องโกนผมของนางออกเท่านั้น"
จำได้ว่าครั้งแรกที่พบหมู่หมู่ นางยังไว้ผมยาว แต่นางยอมตัดผมยาวทิ้งเพื่อจะได้ออกไปโลกภายนอกกับตน
และตอนนี้ ยิ่งต้องโกนจนหัวล้าน
เหลยหมู่หมู่คงต้องเศร้าใจอยู่พักใหญ่เมื่อฟื้นขึ้นมา
"เจ้าพบต้นเหตุแล้วหรือ"
อู๋ไป๋พยักหน้าเล็กน้อย
หยวนเหิงไม่พูดจาพร่ำเพรื่ออีก หยิบอุปกรณ์มา แล้วโกนผมของเหลยหมู่หมู่ออก
"นี่อะไรกัน"
เมื่อผมถูกโกนจนเกลี้ยง หยวนเหิงก็ร้องอุทาน
หนังศีรษะซีดขาวของเหลยหมู่หมู่ ปรากฏเส้นสีดำมากมายแผ่ขยาย เรียงตัวเป็นลวดลายประหลาด ราวกับรอยสัก
หยวนเหิงสัมผัสเส้นดำพวกนั้นเบา ๆ ก็พลันชักมือกลับด้วยความตกใจ
เส้นดำพวกนี้จับต้องได้จริง ๆ ราวกับเส้นผมที่ถูกฝังตามขวางอยู่ใต้หนังศีรษะ
"นี่คือเส้นผมหรือ ทำไมถึงเป็นอย่างนี้"
"อย่าแตะ!" อู๋ไป๋สาวเท้าเข้าไปใกล้ มองลวดลายบนหนังศีรษะของเหลยหมู่หมู่ ถึงกับถอนหายใจโล่งอก
"นี่ไม่ใช่เส้นผม แต่เป็นพยาธิชนิดหนึ่ง ลักษณะเหมือนเส้นผม"