อาธีน่าเห็นอู๋ไป๋กับมู่จิวโจวจ้องมองตัวเอง ก็ลังเลขึ้งเล็กน้อย ใบหน้างดงามแดงซ่านไปหมดทันที
ตอนนี้เธอเดินยังลำบากอยู่ อายจนไม่รู้จะทำยังไงดี
ส่วนซีเหมินอวิ๋นอี้นี่หนาหนักจนไม่รู้จักคำว่าอายเป็นอะไร ย่างก้าวองอาจคึกคัก ราวกับอัศวินผู้กลับมาอย่างพระเอก
จริงอยู่ ทั้งวันทั้งคืนที่ผ่านมา เขาก็เป็นอัศวินผู้กล้าหาญจริง ๆ
แต่กระนั้น อู๋ไป๋กับมู่จิวโจวก็ยังมองออกว่าขาของเขาสั่นอยู่ แค่ฝืนทนไว้เพื่อหน้าตา
"เสี่ยวหย่า เดี๋ยวฉันพยุง"
อาธีน่าสะบัดมือเขาออกอย่างรังเกียจ แล้วพึมพำเสียงต่ำ "…ไสหัวไป อยู่ห่าง ๆ ฉันหน่อย"
"เฮ้อ… ผู้หญิงบ้านี่ ถอดกางเกงปุ๊บก็ไม่รับผิดชอบปั๊บเลยนะเนี่ย"
อาธีน่าแค้นจนฟันฟิ้ว หน้าแดงจะเป็นเลือดกำเดาไหลแล้ว
ซีเหมินอวิ๋นอี้ทำหน้าเหมือนถูกทำร้ายจิตใจ "เมื่อคืนยังเรียกพี่ชายแสนดีอยู่เลย ตอนนี้กลับมาไสหัว นี่มันใช้คนเมื่อต้องการ ไม่ต้องการแล้วก็ทิ้งจริง ๆ"
อาธีน่าอายจนอยากหาช่องดินงอกขึ้นมาลงไปซ่อน
คนโง่นี่ แม้แต่เรื่องส่วนตัวในห้องนอนยังพูดออกมาต่อหน้าคนอื่นได้ มันไม่รู้จักคำว่าหน้าเป็นอะไรจริง ๆ หรือเปล่า?
"นะ นาย… หุบปากซะ"
อาธีน่าโกรธหนักหนา
"ได้ ๆ ๆ ไม่พูดแล้ว ๆ หุบแล้ว… เสี่ยวหย่า เดินช้า ๆ นะ ถ้าเจ็บก็บอกออกมา"
อาธีน่าแทบไม่ไหวจะหันหลังเดินจากไป อายจนแม้แต่ใบหูก็แดงเถือก
อู๋ไป๋หัวเราะแทบขาดใจ
ต้าฉาคนโง่นี่ ปากไม่มีทางเลือกจริง ๆ
ทั้งสองเดินมานั่งลง