"ปัง!!!"
ซีเหมินยุนอี้ที่กำลังตั้งใจโชว์ฝีมือการเขียนพู่กันถูกเท้าใหญ่หนึ่งข้างสั่นกระเด็นไปไกล
"ลาวอู๋?"
ซีเหมินยุนอี้คลำเอวด้านหลัง มองอู๋ไป๋ที่ผุดขึ้นมาเฉย ๆ แล้วสะบัดเขากระเด็นด้วยความงัน
"เอามาเตะฉันทำไมเนี่ย?"
"ลืมบอกไป เขาไม่ใช่ศัตรู"
อู๋ไป๋ชี้ไปที่เฟิงเทียนสิงพร้อมพูด
"งั้น...ที่เขาพูดเป็นความจริงเหรอ?"
อู๋ไป๋พยักหน้า
"ก็แบบนั้น นายไม่จำเป็นต้องเตะฉันเลยสิ!"
เขารู้สึกว่าเท้านั้นของอู๋ไป๋มันแฝงอารมณ์ส่วนตัวอยู่ไม่น้อย
เฟิงเทียนสิงน้ำตาเกือบไหล
เขาไปรังแกใครมา? พอเข้ามาได้ไม่ทันพูดจากี่คำ ก็โดนซีเหมินยุนอี้กับเสี่ยวชิงกดลงพื้นบดขยี้ จนหน้าตาเขียวคล้ำไปทั้งใบ
"ในที่สุดนายก็มาสักที นายไม่มาอีก ฉันต้องโดนเล่นจนตาย"
"ขอโทษ ลืมบอกให้พวกเขาชัด ผิดที่ฉันเอง"
อู๋ไป๋ว่าพลางพลังงานผุดขึ้นในฝ่ามือ กวาดเบา ๆ ผ่านบาดแผลบนตัวเฟิงเทียนสิง บาดแผลนั้นหายดีด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ แม้แต่ตัวอักษรที่ถูกสลักเบี้ยว ๆ บนร่างก็ถูกลบเลือนหายไป
เฟิงเทียนสิงถอนหายใจหนัก ถ้าอักษรพวกนั้นลบไม่ออก เขาไม่มีหน้าไปเจอใครอีกเลย
อู๋ไป๋ช่วยเฟิงเทียนสิงลงจากที่แขวน
"เพื่อนสองคนนายเป็นอะไรกันแบบนี้? ไม่ฟังคำอธิบายเลย ขึ้นมาตบมือเลย"
เฟิงเทียนสิงบ่นอย่างเสียใจ
ซีเหมินยุนอี้กางมือสองข้าง "เราผิดเองหรือไง? ตัวนายหน้าตาเหมือนโจรชัด ๆ มองแวบแรกก็ไม่ใช่คนดี"
เฟิงเทียนสิง: "......."
"ผมอธิบายไปแล้วนะว่าผมเป็นศิษย์ของต้าวา!"
"ใครให้นายไม่มีหลักฐานล่ะ ปากเปล่า ๆ แบบนี้เราจะเชื่อทำไม? เรื่องนี้นายควรไปโทษลาวอู๋ ตัวเขาเองไม่บอกให้ชัดก่อน"
อู๋ไป๋พยักหน้า "เสี่ยวเฟิง ต้าฉาพูดถูก นายไม่มีหลักฐานพิสูจน์ว่าเป็นคนดีเลยโดนตี... เรื่องนี้พวกเราผิดกันทุกคน ตบกันคนละ 50 ไม้แล้วกัน"
เฟิงเทียนสิง: "......."
พวกตัวดีทั้งนั้น ไม่ฟังเหตุผลสักนิด ทำไมผิดกลายเป็นเขา?
"ตบกันคนละ 50 ไม้... แต่ที่โดนตีมีผมคนเดียว!"
อู๋ไป๋พูดอย่างจริงจังสุดฤทธิ์ "ฉันก็อยากโดนคนตีนะ แต่ไม่มีใครตีฉันไหว ฉันก็เลยอึดอัด ๆ ไปงั้นแหละ"
เฟิงเทียนสิง: "......."