ร้านชาซื่อไห่
อู๋ไป๋ เซียวชิง และซีเหมินอวิ๋นอี้ ทั้งสามคนนั่งอยู่ตรงโต๊ะริมหน้าต่าง จิบชากันอย่างสบายอารมณ์
“นานแล้วที่ไม่ได้สบายใจแบบนี้”
อู๋ไป๋ถือถ้วยชาขึ้นมา ท่าทางเฉื่อยชาสบาย ๆ
ชั่วขณะนั้นเอง ก็ได้ยินเสียงอึกทึกดังระงมจากชั้นล่าง
ตามมาด้วยฝีเท้าแน่นขบวนที่เดินขึ้นบันไดมายังชั้นสอง
ทั้งสามหันศีรษะไปมอง เห็นเป็นหน่วยทหารราชองครักษ์
ทหารราชองครักษ์ล้อมรอบเข้ามาทันที
อู๋ไป๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย
“นี่พวกท่านทำอะไรกัน”
“คุณชายหลิน มาสักการะชากันถึงที่นี่ อารมณ์ดีจริง ๆ เลย”
เสวียนอิ่นกับเสวียนหมิงลอยขึ้นมาจากบันไดเงียบ ๆ ราวกับผี
อู๋ไป๋ตะลึงค้าง “นายสองคนนี่เอง”
แล้วยิ้มแฉ่ง “พวกเราแค่มาทำตัวเป็นคนมีอารมณ์ศิลป์เท่านั้นเอง นายสองคนก็มาดื่มชาเหมือนกันหรือ”
อู๋ไป๋ชี้ไปยังเหล่าทหารราชองครักษ์ “แต่ดื่มชาสักครั้ง ทั้งทีมทั้งกองแบบนี้ก็เกินไปหน่อยนะ”
“เป็นห่วงจึงเตือนให้ ฮ่องเต้ของพวกเราไม่ได้ใจกว้างอะไรหรอก คนก่อนหน้านี้ที่โอ้อวดโจ่งแจ้งแบบนี้ ตอนนี้ตายสนิทไปแล้ว”
เสวียนอิ่นกับเสวียนหมิงจ้องมองอู๋ไป๋นานเหลือเกิน
“คุณชายหลินมาทำอะไรที่นี่”
อู๋ไป๋มองพวกเขาเหมือนมองคนโง่ “พวกเรามาที่นี่เพื่อเล่นกับผู้หญิงไง”
เสวียนอิ่นกับเสวียนหมิง: “……”
“แม้พวกนายจะเป็นรุ่นพี่ก็เถอะ แต่คำถามมันก็น่าขำเกินไปแล้ว มาที่ร้านชาแน่นอนว่าก็ต้องดื่มชา จะให้ทำอะไรล่ะ”
“คุณชายหลินรู้ไหม ว่าเมื่อครู่มีคนบุกชิงตัวนักโทษ ช่วยคนของตระกูลเสวียนไปหลายคน”