"คราวนี้ได้ของกลับมาเยอะแยะเลย เราน่าจะให้ตัวเองพักผ่อนสักหน่อยแล้ว"
ซีเหมินอวิ้นอี้หยิบโค้กไม่กี่กระป๋องออกมาแจกทุกคน พูดไปพร้อมยิ้มแฉ่ง
ตอนที่เขาเจออู๋ไป๋ครั้งแรก ยังเป็นแค่นักบำเพ็ญธรรมระดับต่ำกว่าขั้นเทพ
แต่ไม่คิดว่าเวลาเพียงสองปีกว่าๆ นี่เขาจะไต่ถึงขั้นเซียนแดนดินแล้ว
เสิ่นเทียนจวินรับโค้กมา เปิดฝาอย่างคุ้นมือ
ยังจำได้ดีตอนเจออู๋ไป๋ครั้งแรก นางคิดว่าขวดน้ำแร่ใบนั้นเป็นสมบัติวิเศษ ดื่มน้ำเสร็จยังแอบซ่อนไว้ เตรียมหลอกเอาเปรียบอู๋ไป๋อีกที
ตอนนี้ก็รู้แล้วว่าของแบบนั้นที่บ้านเกิดของอู๋ไป๋มีเพียบ ไม่มีค่าอะไรเลย
"ก็จริง น่าพักผ่อนสักหน่อยแล้ว"
นับตั้งแต่เข้ามาในโลกเสวี่ยนเทียน ไม่ต่อสู้ก็อยู่บนหนทางที่ต้องต่อสู้ ชีวิตตึงเครียดเกินไปจริงๆ
แต่ทุกอย่างก็คุ้มค่า ตอนนี้วิชาบำเพ็ญของทุกคนก้าวหน้ากันถล่มทลาย
"พวกเราเข้ามาในโลกเสวี่ยนเทียนนานเท่าไหร่แล้ว?"
อู๋ไป๋ถามขึ้นมาทันที
เสิ่นเทียนจวินคำนวณเล็กน้อยแล้วตอบ "รวมเจ็ดวันในน้ำพุวิญญาณเสวี่ยนด้วย เราเข้ามาได้ 24 วันแล้ว อีก 6 วันก็ต้องออกแล้ว"
"24 วัน?"
อู๋ไป๋มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ยิ้มแล้วพูด "ไปกันเถอะ ฉันพาไปที่สนุกๆ แห่งหนึ่ง"
ซีเหมินอวิ้นอี้สงสัย "ที่สนุกๆ ที่ไหน?"
เรื่องที่ฮ่องเต้รับปากให้ช่วยยังทำไม่เสร็จ
ตระกูลหม่าเข้ามาครั้งนี้สิบกว่าคน
นอกจากตี๋อู่กับพวกที่พวกเขาฆ่าไปแล้ว ยังมีอีกสองสามคนที่ถูกเทพบุตรควบคุม และอีกไม่กี่คนที่ยังมีชีวิตอยู่
อู๋ไป๋ปล่อยนกรูปกระดาษพับจากยันต์ออกมา
นกกระดาษลุกไหม้ขึ้นเอง กลายเป็นนกไฟตัวจิ๋ว บินขึ้นไปบนฟ้า
"เสี่ยวชิง ยานบิน"
ยานบินอยู่กับตัวเสี่ยวชิง อู๋ไป๋ไม่เคยไปขอคืนเลย
เสี่ยวชิงปล่อยยานบินออกมา ทุกคนขึ้นเรือ ไล่ตามนกไฟไป
จนถึงตอนกลางคืบ นกไฟลงจอดที่เชิงภูเขาสูงใหญ่ลูกหนึ่ง แล้วกลายเป็นเถ้าถ่าน
"ดูท่าทางน่าจะเป็นที่นี่แล้วล่ะ"
อู๋ไป๋กวาดญาณออกไป รอบๆ ไม่มีมนุษย์สักคน
ซีเหมินอวิ้นอี้กับพวกต่างรู้แล้วว่าอู๋ไป๋จะทำอะไร
อู๋ไป๋ตั้งเจิ้นใหญ่ขึ้นหนึ่งแห่ง
เพราะอีกไม่นานก็ถึงฤดูหิมะแล้ว
จากนั้นเขาหยิบหม้อหวดถ้วยชามออกมา — แต่ก่อนก็อยากจะจิ้มหม้อไฟกันอยู่แล้ว แต่น้ำพุวิญญาณเสวี่ยนก็ปรากฏขึ้นมาซะก่อน