“ข้อแรก ข้าไม่ได้รังแกคน หมามันนับเป็นคนด้วยรึ?”
“ข้อสอง ข้าทำการค้าอย่างยุติธรรม ไม่โกงเด็กไม่หลอกคนแก่ หากเจ้ารังเกียจว่าข้าใจดำ การค้านี้ก็ไม่ต้องทำ”
อู๋ไป๋แววตาเย้ยหยัน น้ำเสียงเต็มไปด้วยการเสียดสี
ใบหน้าแก่ของอูชีหวงบึ้งตึงแทบจะหยดน้ำออกมาได้
เขากัดฟันกรามพูดว่า “ได้ พวกเราจะให้”
สถานการณ์บีบบังคับ พวกเขาไม่มีทางเลือก
ยิ่งกว่านั้น อูชีหวงรู้ดี อู๋ไป๋ไม่ได้ต้องการสมุนไพรชั้นยอด แต่ต้องการหัวของเขามากกว่า
ผู้แข็งแกร่งต่างเผ่าพันธุ์ก้าวขึ้นมา ยกมือโบกเบาๆ แสงสว่างวาบขึ้น
อู๋ไป๋จ้องมองนิ้วมือเขา แววตาวาววับ... แหวนมิติ
สมุนไพรชั้นยอดกองแล้วกองเล่าปรากฏขึ้น ไม่นานก็ก่อเป็นภูเขาสมุนไพร
กลิ่นหอมของสมุนไพรเข้มข้นกระจายไปทั่ว สูดหายใจลึกๆ ก็สดชื่นชุ่มปอด
ร่ำรวยจริงๆ พวกนั้น ที่นี่มีสมุนไพรชั้นยอดเกินหมื่นต้น และดูท่าพวกเขายังไม่ได้เอาออกมาทั้งหมด
ต่างเผ่าพันธุ์ร่ำรวยกว่ามนุษย์มากจริงๆ
สมุนไพรชั้นยอดกองมหึมานี้ แทบจะแสบตาคนดู
อูชีหวงยิ้มกริ่ม “อู๋ไป๋ สมุนไพรชั้นยอดอยู่ที่นี่ ตรวจนับด้วย เผื่อเหลือเผื่อขาด”
สมุนไพรชั้นยอดมากมายขนาดนี้ จะนับให้หมดไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องใช้เวลานาน
อูชีหวงจงใจกลั่นแกล้งเขา
อู๋ไป๋แววตาวาววับ หัวเราะเย็น “ไม่ต้องนับ ไม่พอ”
อูชีหวงตวาด “เจ้ายังไม่ได้นับก็บอกว่าไม่พอ?”
“ข้าบอกว่าไม่พอก็คือไม่พอ ขาดไปสิบต้น”
“อูชีหวง สิบต้นที่ขาดไปนี้ข้าไม่เอาล่ะ แต่ชีวิตเจ้าต้องอยู่ต่อ”
สิ้นเสียง อู๋ไป๋ก็พุ่งเข้าใส่อูชีหวงราวกับสายฟ้า