"ทุกคนหุบปากซะ"
อู๋ไป๋เปิดปากขึ้น เสียงถูกขับเคลื่อนด้วยปราณแท้จริง แต่ละคำดังราวกับฟ้าผ่าเก้าชั้นระเบิดกลางอากาศ
คลื่นเสียงสยดสยองบีบให้เสียงคำรามของฝูงลิงเงียบกริบ สั่นสะเทือนทั้งฟ้าดิน หิมะขนห่านที่โปรยปรายกลางอากาศก็หยุดค้างไปชั่วครู่
เสียงคำรามของฝูงลิงเงียบลงทันที
ดวงตาสีชาดคล้ายเลือดจ้องมองอู๋ไป๋ ชัดว่างงงัน
อู๋ไป๋ยิ้มออกมา พยายามทำให้ตัวเองดูเป็นมิตรที่สุด
"ขอถามหน่อย พวกเธอมีใครเข้าใจภาษาคนบ้างไหม"
ลิงพายุหิมะตัวสีทองสวยงามนั้นกระโดดขึ้นไปบนบ่าลิงพายุหิมะตัวที่สูงกว่ายี่สิบกว่าจางตัวหนึ่ง แล้วเงยหน้ามองอู๋ไป๋ กล่าวด้วยถ้อยคำมนุษย์ว่า "นายจะพูดว่าอะไร"
อู๋ไป๋ดีใจ มีตัวที่เข้าใจภาษาคนก็คุยกันได้
สิ่งที่กลัวคือลิงพายุหิมะพวกนี้มีแต่สัญชาตญาณดิบไม่รู้จักเหตุผล งั้นคุยยากแน่
อู๋ไป๋สังเกตเห็นว่าลิงสีทองสวยงามตัวนี้มีดวงตาสีทองด้วย แถมเป็นเสียงหญิง น่าจะตัวเมีย
"เธอคือราชาลิงพายุหิมะงั้นสินะ"
"ปล่อยลูกของข้า... ของฉันไป เงื่อนไขเปิดให้นายเสนอเลย"
"มันเป็นลูกของเธอจริง ๆ เหรอ"
ราชาลิงพายุหิมะไม่ตอบ ดวงตาสีทองนั้นจ้องมั่นที่ตัวน้อยในอ้อมแขนอู๋ไป๋
ดูท่าไม่ผิดแน่ ดวงตาคู่นั้นเปี่ยมด้วยความห่วงใยและเป็นห่วงเป็นใย สายตาแบบนี้หลอกใครไม่ได้
อู๋ไป๋ไม่พูดเปลืองคำ พลังไร้รูปร่างห่อหุ้มตัวน้อย ค่อย ๆ ส่งไปไว้เบื้องหน้าราชาลิงพายุหิมะ
ราชาลิงพายุหิมะยื่นอุ้งเล็บ อ้อมรับตัวน้อยมาอย่างเบามือ
แล้วมันก็ก้มลงจูบหน้าผากตัวน้อยอย่างมีความเป็นมนุษย์
"วางใจได้ มันสุขภาพดี แค่เล่นมาทั้งวัน เหนื่อยจนหลับไปเฉย ๆ"
ราชาลิงพายุหิมะเงยหน้ามองอู๋ไป๋
"นายมีเงื่อนไขอะไรก็เสนอมาได้เลย"
"ฉันไม่มีเงื่อนไข พามันกลับบ้านไปเถอะ"
ราชาลิงพายุหิมะมองอู๋ไป๋ "ฉันไม่เชื่อหรอกว่ามนุษย์จะใจดีขนาดนี้"
"ฉันก็มีลูกเหมือนกัน ขอแค่เธอเชื่อว่าตัวน้อยนี่ไม่ใช่ที่ฉันขโมยมาก็พอ"
ราชาลิงพายุหิมะหัวเราะเยาะ "ไม่ใช่นายแล้วจะใครล่ะ พวกมนุษย์พวกนายต่ำช้าที่สุด รอจังหวะที่ฉันอ่อนแอแล้วขโมยลูกฉันไป"
"จริง ๆ ฉันไม่ได้ขโมย คนอื่นขโมยไป แล้วฉันบังเอิญเจอเข้า ก็ช่วยมันไว้ ตอนนั้นมันเกือบตาย เป็นฉันเองที่ชุบชีวิตมันกลับมา"