ศพหม่าว่านเหลียงคงถูกสัตว์ประหลาดใต้ดินลากกลืนไปแล้ว
นั่นแปลว่ามันยังซุกซ่อนอยู่ใต้ดิน ที่นี่ไม่ปลอดภัย
ทั้งสามจึงระแวงเฝ้าระวังพื้นรอบตัว
โชคดีที่ครึ่งชั่วโมงต่อมา ซีเหมินอวิ๋นอี้ก็ฟื้นฟูตัวเองได้เกือบเต็มที่ ทั้งสี่จึงรีบเผ่นออกจากที่นี่ทันที
เฉิ่นเทียนจวินเหล็บมองซีเหมินอวิ๋นอี้ "ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป นายห้ามพูด"
แม้แต่เธอยังรู้สึกว่าซีเหมินอวิ๋นอี้ปากร้ายเกินไป ขอแค่เข้าปากเปิดปาก ใหญ่แน่นอน
ปากนี้มันเปิดตาเปิดใจจริง ๆ
แต่การบังคับให้คุณพูดอย่างซีเหมินอวิ๋นอี้หุบปาก ทรมานยิ่งกว่าฆ่าเขาอีก
ไม่นานนัก ทั้งสี่ก็ถูกทะเลสาบสีฟ้าขวางทางไว้
"น้ำในทะเลสาบนี่มันนิ่งจนไม่มีแม้แต่ระลอกเดียว ไม่ใช่ว่า..."
คำพูดของซีเหมินอวิ๋นอี้ยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกสายตาดุของอู๋ไป๋กับอีกสองคนกดให้กลืนกลับไป
"จริง ๆ ที่ฉันอยากบอกก็คือ..."
"นายหยุดพูดได้แล้ว" เสี่ยวชิงอุดปากเขา
เสิ่นเทียนจวินจ้องมองทะเลสาบอย่างครุ่นคิด แล้วบ่นพึมพำ "ใช่ทะเลสาบนี่หรือเปล่านะ?"
"มีอะไรหรือ?" อู๋ไป๋หันไปมองเธอ
"ตอนฉันเข้ามาในโลกเสวี่ยนเทียนครั้งแรก ก็เคยเจอทะเลสาบหนึ่ง แต่เล็กกว่าตรงหน้านี้ ในทะเลสาบนั้นมีปลามังกรอาศัยอยู่ ปลาชนิดนี้ในตัวมันอุดมด้วยสารแห่งความศักดิ์สิทธิ์ ให้ประโยชน์ยิ่งใหญ่ทั้งต่อผู้ฝึกยุทธ์และร่างกาย"
ซีเหมินอวิ๋นอี้แกะมือเสี่ยวชิงออก "ฉันก็หมายความแบบนั้นแหละ อยากบอกว่าทะเลสาบนี่มีของดีไหม เหมือนเถาเซียนแก้วอันนั้นไง"