ตั้งแต่สามร่างสีแดงปรากฏตัว อู๋หมิงซานก็เหมือนเด็กกำพร้าที่ได้พบพ่อแม่
อู๋หมิงซานเริ่มมีความมั่นใจ เชิดหน้าชูตา
เขามองไปทางพวกผู้ฝึกยุทธ์ที่กำลังหั่นเนื้อ และพูดด้วยน้ำเสียงดุดัน "พวกแกหาที่ตาย กล้าหั่นเนื้อของเผ่าหมาป่าสวรรค์ต่อหน้าพวกเรา คิดว่าพวกเราตายไปแล้วรึไง"
พวกผู้ฝึกยุทธ์ที่กระจายตัวอยู่รอบๆ แม้จะสำรวมตัวลงบ้าง แต่ก็ยังมีพวกบ้าบิ่นที่ยังคงหั่นเนื้อต่อไป
เนื้อพวกนี้อุดมไปด้วยแก่นแท้ปริมาณมหาศาล สามารถเพิ่มพูนพลังฝึกปรือได้ ถึงพวกเขาจะอิ่มแล้ว แต่ก็อยากห่อกลับไปบ้าง
นี่แหละของแท้ที่กินแล้วยังต้องหิ้วกลับ
"ไอ้โง่นั่นมันตะโกนโวยวายอะไรของมันอีกแล้ว"
อู๋ไป๋หันไปมอง เห็นซีเหมินอวิ๋นอี้ตื่นแล้ว
"ฟื้นแล้วเหรอ"
"ก็ประมาณนั้นแหละ" ซีเหมินอวิ๋นอี้เห็นร่างสีแดงทั้งสาม จึงขมวดคิ้วถาม "สามตัวประหลาดนี่โผล่มาจากไหนกัน พวกมันจะทำอะไร"
"ไม่รู้ โผล่มาตอนนายนั่งสมาธิฟื้นฟู ข้าก็กำลังดูอยู่"
ซีเหมินอวิ๋นอี้เบะปากอย่างรังเกียจ "มีอะไรให้ดู พวกมันกินไม่ได้เสียหน่อย"
"เรื่องนี้พูดยาก" อู๋ไป๋ทำสีหน้าประหลาด
ซีเหมินอวิ๋นอี้ทำหน้าเหม็นเขียว "ไอ้เฒ่าอู๋ นายจะไม่ใช่คนอย่างนั้นใช่ไหม ขนาดมนุษย์ยังกิน"
"พวกมันไม่ใช่มนุษย์"
"หืม" ซีเหมินอวิ๋นอี้ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อ "ข้ารู้ ไอ้พวกที่สู้สัตว์เดรัจฉานไม่ได้น่ะ แต่ก็กินไม่ได้อยู่ดี"
อู๋ไป๋: "..."
"พวกมันเป็นร่างวิญญาณ"
"ร่างวิญญาณ" ซีเหมินอวิ๋นอี้ทำหน้าประหลาดใจ "ที่นายหมายถึง ภายใต้เสื้อคลุมสีแดงนี่คือกลุ่มพลังงานงั้นเหรอ"