โม่ซิงเยว่ส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ใช้หัวโขกพื้นอย่างคลุ้มคลั่ง
ไม่นานนัก หน้าผากก็แตกเลือดโชก
"อู๋ไป๋ ข้า ขอร้อง... ฆ่าข้าเถอะ ขอให้เจ้าฆ่าข้า..."
"เจ้าจะต้องตายโหง ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไปแม้แต่ในนรก"
สายตาของอู๋ไป๋เย็นชาราวกับน้ำแข็ง ปราศจากความรู้สึกใด ๆ
"ใครกล้าทำร้ายนาง ข้าจะฆ่ามัน"
โม่ซิงเยว่ถูกทรมานจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม ทั้งร่างบิดเบี้ยวราวกับแป้งปั้น ใบหน้าเบี้ยวจนน่ากลัว
ทันใดนั้น บนท้องฟ้าก็เกิดลมปั่นป่วน เมฆทะมึน
อู๋ไป๋ราวกับสัมผัสได้ถึงบางอย่าง จึงเงยหน้าขึ้นมอง
เห็นเมฆรวมตัวกันเป็นใบหน้าขนาดมหึมาอันน่าหวาดกลัว
"อู๋ไป๋ ปล่อยนางไป"
เสียงดังก้องกังวานราวฟ้าผ่า สะเทือนไปทั่วสารทิศ
อู๋ไป๋เอ่ยอย่างเย็นชา "สามเจ้าสำนักมาร?"
"ใช่ ให้เกียรติข้าหน่อย ปล่อยนางไป เรื่องนี้จบแค่นี้ ข้าจะไม่ถือสาเจ้า"
มุมปากของอู๋ไป๋ยกขึ้นเล็กน้อย
"ถ้าข้าไม่ปล่อยล่ะ?"
"ข้ากำลังเดินทางมาหาเจ้า"
อู๋ไป๋หัวเราะเย็น "ข่มขู่รึ?"
"เจ้าจะคิดอย่างนั้นก็ได้ ถ้านางตาย พวกเจ้าก็ต้องตายตามทั้งหมด"
อู๋ไป๋ส่งเสียง "อ้อ" อย่างเฉยเมย
จากนั้น กระบี่กว้างก็บินมาเข้าอุ้งมือของเขา
ฟันออกหนึ่งคม กระบี่เฉือนอากาศ
"แผละ!"
หัวหนึ่งกลิ้งตกพื้น เสียงร้องโหยหวนของโม่ซิงเยว่หยุดชะงักทันที
โม่ซิงเยว่ ผู้บัญชาการทัพสามสิบล้าน ถูกฟันขาดศรีษะด้วยดาบเดียว
อู๋ไป๋เงยหน้ามองใบหน้ายักษ์กลางฟ้า กระบี่กว้างชี้ไปข้างหน้า "ข้ารอเจ้าอยู่!"