ก่อนฟ้ามืด หม่าผิงผิงก็นำยาวิเศษชนิดที่อู๋ไป๋ต้องการมาส่งให้ครบทุกต้น
อู๋ไป๋รับยาวิเศษแล้วก็ไล่ให้เขาหายตัวไปจากสายตา
กลับเข้าห้องมา อู๋ไป๋ปิดประตูแล้วล้มตัวนอนลงบนเตียงทันที
เที่ยงคืน
อู๋ไป๋ลืมตาขึ้นพร้อมยิ้มมุมปากเล็กน้อย — คืนนี้คนตระกูลหม่าคงหลับไม่สบายแน่นอน
เขาหยิบถ้วยหลอมฟ้าออกมา พร้อมยาวิเศษอีกกลุ่มหนึ่ง
ยาวิเศษที่หม่าผิงผิงส่งมานั้น เขาแม้แต่ต้นเดียวก็ไม่ได้แตะ
ตีสาม ทุกสิ่งเงียบสนิท
"เบิ้ม!"
เสียงระเบิดดังกึกก้อง เกรี้ยวกราดเหมือนฟ้าผ่ากลางท้องฟ้าเหนือเกาะกลางทะเลสาบ กวาดไปทั่วทั้งตระกูลหม่า
ทุกคนตื่นตระหนก พร้อมใจกันรุดออกจากห้อง
เห็นแสงสีรุ่งโรจน์ฉายสว่างพุ่งขึ้นสู่ฟากฟ้า
อาวุโสที่ 6 ขมวดคิ้วเล็กน้อย "นี่มัน... แสงแดน
เขาพุ่งตัวเหมือนสายฟ้ามุ่งตรงไปยังเกาะกลางทะเลสาบ
หลายคนจำได้ว่านี่คือแสงแดน
แม้คนที่ไม่รู้ ก็รีบมุ่งหน้าไปที่เกาะกลางทะเลสาบเช่นกัน อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
เมื่อคนทั้งฝูงมาถึง เม็ดยาที่ลอยกระจายแสงสีกำลังลอยขึ้นสู่กลางอากาศพร้อมกับแสงแดน
ชั่วขณะนั้น กลิ่นหอมของยาเม็ดคละคลุ้งไปทั่ว ซึมซาบจนถึงหัวใจ
ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า คว้าเม็ดยาเอาไว้ในมือ
แสงแดนจึงค่อย ๆ เลือนหายไป
"สหายธรรมะเชินหลั่ว คราวนี้ท่านหลอมยาเทพวิเศษระดับตำนานอะไรสำเร็จอีกแล้ว"
แรงสั่นสะเทือนเมื่อครู่นี้ ทำให้แม้แต่ไป๋ซืออี้ก็ต้องตื่นมา
อู๋ไป๋เล่นกับเม็ดยาที่ล้อมรอบด้วยวงแสงรอบ ๆ ในมือ แล้วพูดเมิน ๆ "ว่าง ๆ ไม่มีอะไรทำ เล่น ๆ เฉย ๆ"