ยามดึก แสงจันทร์สว่าง ดาวรี่จาง
อู๋ไป๋แอบมาถึงริมทะเลสาบแล้วดำดิ่งลงใต้น้ำ
ปล่อยให้กู่เทียนฉีค้างอยู่แบบนี้มาหลายวันแล้ว ถึงเวลาแล้วล่ะ
ถ้ากู่เทียนฉีเป็นบรรพบุรุษตระกูลกู่จริง คุณค่าที่ใช้ประโยชน์ได้จากคนคนนี้ก็ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ
อู๋ไป๋หยุดลงเมื่อยังห่างจากกู่เทียนฉีอยู่ราวหนึ่งพันเมตร
"เด็กน้อย นายก็มาเสียที"
กู่เทียนฉีถูกโซ่เหล็กล่ามไว้ กระดูกสะบ้าถูกเจาะทะลุ แท้จริงยังมีการรับรู้ที่แหลมคมขนาดนี้ ไม่ธรรมดาจริง ๆ
อู๋ไป๋ส่งเสียงผ่านญาณ "ไม่มีอะไรจะทำ ลงมานั่งคุยเล่นกับนายหน่อย"
"หลายวันนี้ นายไปสืบประวัติชั้นหรือเปล่า?"
อู๋ไป๋หัวเราะเยาะ
"ก็ไปสืบมาบ้าง แต่ไม่ได้อะไรเลย ตระกูลกู่ไม่มีตัวตนของนายอยู่เลยสักนิด"
"เป็นไปไม่ได้! ตอนนี้ประมุขตระกูลกู่คือใคร? เป็นกู่ซิงเฟิงใช่ไหม?"
กู่เทียนฉีพลันโมโหคำรามลั่น
อู๋ไป๋พูดเรื่อยเปื่อย "ไม่รู้"
"นายจะไม่รู้ได้ไง?"
"ฉันก็ไม่ใช่คนตระกูลกู่ จะรู้ได้ยังไง?"
"นายรู้อยู่แล้วว่าขอพบประมุขตระกูลกู่ก็ยืนยันตัวตนของชั้นได้"
อู๋ไป๋พูดเยาะเย้ย "นายคิดว่าประมุขตระกูลกู่เป็นหมูที่เลี้ยงไว้ในคอกหรือไง เห็นเมื่อไหร่ก็ได้เหรอ?"
"โอเค สมมติว่าฉันเจอเขาจริง ฉันก็เป็นแค่คนจิ๊บจ๊อย นายคิดว่าเขาจะเชื่อคำพูดของฉันเหรอ?"
"ไม่มีหลักฐานชัดเจน แล้วบุกไปหาประมุขตระกูลกู่แบบนั้น ก็เท่ากับไปหาความตาย"
กู่เทียนฉีเงียบไป เพราะสิ่งที่อู๋ไป๋พูดมันก็มีเหตุผล
"เด็กน้อย ขอแค่นายยอมช่วยชั้นหนีออกไป ชั้นจะตอบแทนนายอย่างดีแน่นอน นายอยากได้อะไร ชั้นให้ทุกอย่าง"
"หนู่ อย่าอวดโตสิ! ตอนนี้นายอยู่ในสภาพนี้แล้วพูดแบบนั้น ความน่าเชื่อถือต่ำมาก ฉันจะสงสัยแค่ว่านายแช่น้ำนานไปจนน้ำเข้าหัวเป็นแล้ว"
อู๋ไป๋พูดต่อ "ฉันจะไม่บุกไปหาประมุขตระกูลกู่เองโดยไม่คิดอะไรหรอก ถ้าเผลอโดนเฒ่าแก่อย่างนายหลอกขึ้นมา ฉันจะไปหาความตายทำไม?"
"ฉันเป็นแค่ลูกน้องจิ๋ว ๆ แค่อยากมีชีวิตอยู่อย่างสงบ"
ญาณของอู๋ไป๋ครอบคลุมกู่เทียนฉีไว้ ทุกการเคลื่อนไหว ทุกสายตา อู๋ไป๋มองเห็นได้ชัดเจน
ดวงตาของกู่เทียนฉีกะพริบระริกไม่หยุด
อู๋ไป๋ร้อนใจจนอยากตบหน้าเขาสักที มีอะไรลังเลอีก ส่งวิชาเด็ดขาดของนายให้ฉันซะ แล้วทุกอย่างก็จบ
เห็นทีต้องเติมไฟอีกหน่อยแล้ว