เสี่ยวชิงนั่งอยู่บนหลังคา เมื่อได้ยินคำพูดของอู๋ไป๋ จึงมองมาที่เขา “มีเรื่องดี ๆ หรือเปล่า?”
“พรุ่งนี้ออกเดินทาง ไปเมืองเซินหลัว”
ซีเหมินหยุนอี้ว่าวิ่งกระโจนออกมาจากห้อง ตื่นเต้นจนตะโกนลั่น “ล่าวู๋ ในที่สุดก็จะได้แยกจากที่ตายแห้ง ๆ นี่ซะทีสินะ!”
อู๋ไป๋พยักหน้าเบา ๆ แล้วเล่าเรื่องให้ฟังโดยคร่าว ๆ
“ดีเลย ในที่สุดก็ได้ลงมือกับตระกูลหม่าสักที”
อู๋ไป๋ปล่อยลมหายใจเซ็กซ์ออกมาเบา ๆ “ใช่ พวกเรามาถึงแดนเซียนก็หลายเดือนแล้ว เรื่องในที่สุดก็เดินเข้ารางของมันเสียที”
สี่ตระกูลใหญ่ สิ่งสกปรกของแดนเทพ รอฉันเองแหละที่จะไปหาพวกแก อู๋ไป๋คิดอย่างแผ่วเบาในใจ
ช่วงดึกเล็กน้อย เสิ่นเทียนจวินก็มาถึง
“ฉันได้ยินฮ่องเต้พ่อว่า พวกนายพรุ่งนี้จะเดินทางไปเซินลัวเฉิงแล้ว”
อู๋ไป๋พยักหน้า
“พาฉันไปด้วยสิ”
ดวงตาของอู๋ไป๋แวบหนึ่ง แล้วแอบแวบมามองไปยังที่หนึ่งโดยไม่ตั้งใจ
เขาพูดเสียงดังว่า: “ไม่ได้ ฉันได้เคยขอฮ่องเต้แล้ว แต่ท่านปฏิเสธ”
สีหน้าของเสิ่นเทียนจวินมืดมนลงทันที
“นายคงได้พูดกับพ่อของนายไปแล้วสินะ?”
เสิ่นเทียนจวินพยักหน้า “ใช่ เพิ่งเข้าเฝ้าพ่อมา แต่พ่อปฏิเสธ”
“อู๋ไป๋ ดูเหมือนวิธีของนายจะไม่ได้ผลนะสิ”
“นายไม่ได้อ้อนวอนด้วยความรู้สึก อธิบายด้วยเหตุผลเลยเหรอ?”
“พูดไปหมดแล้ว แต่พ่อบอกว่าที่อื่นได้ แต่เฉพาะเซินลัวเฉิงนี่ฉันห้ามไปเด็ดขาด อันตรายเกินไป”
อู๋ไป๋ยักไหล่ “งั้นก็ไม่มีทางแล้ว”
“แต่พ่อของนายพูดถูกแล้วนะ เซินลัวเฉิงติดกับเขตแดนของตระกูลหม่า อันตรายจริง ๆ นายก็อยู่ในวังหลวงนี่แหละ”
ใบหน้าของเสิ่นเทียนจวินเต็มไปด้วยความผิดหวัง
“พรุ่งนี้พวกเราก็ต้องจากไปแล้ว ไม่รู้ว่าจะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่ คืนนี้เรามาดื่มให้สนุกกันเถอะ”
เสิ่นเทียนจวินสั่งคนนำอาหารและเหล้ามา
ทั้งหลายเริ่มดื่มกินกัน
ความรู้สึกของเสิ่นเทียนจวินไม่สู้ดีนัก เทเหล้าลงคอแก้วแล้วแก้วเล่า
ช่วงเวลานี้ นางได้สร้างมิตรภาพอันลึกซึ้งกับอู๋ไป๋และอีกสองคน
การจากไปครั้งนี้ ไม่รู้จะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่? นางไม่มีเพื่อน เพิ่งจะมีอู๋ไป๋กับอีกสองคนได้ไม่นาน แต่ตอนนี้ต้องแยกจากกันเสียแล้ว จิตใจตกอยู่ในห้วงที่ลึกที่สุด เทเหล้าลงคอแก้วแล้วแก้วเล่า