"อู๋ไป๋ทำเกินเลยมาน้อยที่ไหนกัน? หออสูรทมิฬสาขาฉันยังถล่มไปสองแห่งแล้ว วังมังกรอัคคีจะเป็นอะไรไป?"
อู๋ไป๋มองเหลยเชียนฮ่วนที่กำลังโกรธจัดอย่างดูแคลน
"ใครทำร้ายเพื่อนฉัน ฉันก็ฆ่ามัน และไม่เลือกวิธีด้วย"
"โอหัง นัก วังมังกรอัคคีจะยอมให้แกเหิมเกริมได้ยังไง?"
เหลยเชียนฮ่วนโกรธใหญ่ ยกมือขึ้น ลมปราณภายในกลายเป็นงูเหลือมยักษ์พุ่งเข้าใส่อู๋ไป๋
อู๋ไป๋หลบหลีก
ตู้ม! ประตูใหญ่สีแดงชาดถูกแรงลมปราณภายในระเบิดกระเด็น
"เหลยเชียนฮ่วน แกรนหาที่ตาย"
อู๋ไป๋ก็เดือด ฝ่ามือมีสายฟ้าแลบแปลบ
ต่อยออกไปหนึ่งหมัด
สายฟ้าถั่งโถมราวกับคลื่นซัดเข้าใส่เหลยเชียนฮ่วน
เหลยเชียนฮ่วนรู้ดีว่าอู๋ไป๋ร้ายกาจ ไม่กล้าปะทะตรง ๆ สะบัดร่างวูบหลบออกไปด้านข้าง
"ตู้ม!"
พื้นระเบิดแตก ไหม้ดำเป็นจ้ำ
ทั้งห้องสั่นสะเทือนรุนแรง รอยร้าวลามไปทั่วกำแพง
ทั่วร่างอู๋ไป๋ปกคลุมด้วยพลังอัสนี คิ้วตาคละคลุ้งด้วยเจตสังหาร
"มหาเสนาบดี อู๋ไป๋น้อย โปรดยั้งมือด้วย"
รองเสนาบดีเหลยหนู่และอวี๋เฮ่าถิงพุ่งเข้ามา รีบห้ามปราม
เหลยหนู่เคยพบมาก่อน ไม่ใช่คนแปลกหน้า
"ท่านทั้งสอง มีเรื่องอะไรถึงนั่งลงคุยกันดี ๆ ไม่ได้ล่ะ วังสี่เทพกับวังมังกรอัคคีสนิทสนมดั่งพี่น้อง พวกท่านเป็นผู้อาวุโสของแต่ละวัง ทำแบบนี้ไม่น่าดูเลย พวกศิษย์ชั้นผู้น้อยจะเอาไปหัวเราะเยาะกัน"
เหลยเชียนฮ่วนชี้อู๋ไป๋ ตวาดด้วยความโกรธสุดขีด "ไอ้สารเลวไร้เหตุผลนี่ ใส่ร้ายข้าว่าแอบทำร้ายเหลยมู่มู่"