“อู๋ นายไม่เป็นไรใช่ไหม?”
ซีเหมินหยุนอี้เห็นสีหน้าของอู๋ไป๋ผิดปกติ จึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง
แต่ก่อนอู๋ไป๋จะได้พูด หญิงยั่วยวนก็หัวเราะกระหึ่มขึ้นมา “คนนี้โดนหมอกมารเลือดปรารถนาของฉันเข้าไป ตอนนี้เลือดลมพุ่งย้อนทาง ถ้าฝืนเคลื่อนพลัง ย่อมเลือดลมพลุ่งพล่าน เส้นเอ็นขาดสิ้น และธาตุไฟเข้าแทรกตกสู่มารร้าย”
“ถ้าอยากมีชีวิตรอด ภายในสี่ชั่วยามห้ามใช้พลังฝีมือเด็ดขาด ไม่งั้นแม้จะเป็นเซียนทองมหาลัยก็ต้องตายอยู่ที่นี่”
ใบหน้าของทั้งสามคนของซีเหมินหยุนอี้เปลี่ยนไปทันที
เสี่ยวชิงพูดเสียงเย็น “ส่งยาแก้พิษออกมา ฉันจะไว้ชีวิตแก”
“หมอกมารเลือดปรารถนาไม่มียาแก้ เวลาคือยาแก้ที่ดีที่สุด ขอแนะนำว่าอย่ามายุ่งกับพวกเราอีกเลย ถ้ายังไม่อยากให้เขาตาย ก็ให้เขาอย่าใช้พลังฝีมือภายในสี่ชั่วยาม”
หญิงระคายเคืองหัวเราะกระหึ่มอีกครั้ง
อู๋ไป๋มองด้วยสายตาเรื่อยเปื่อย แล้วเอ่ยถาม “ขำมากใช่ไหม?”
จบคำ เขายืดมือออกไป หมอกสีชมพูถูกบีบดันออกมาจากอุ้งมือโดยตรง
สีหน้าหญิงระคายเคืองเปลี่ยนไปทันที เธอร้องเสียงสั่น “นี่... นี่มันเป็นไปได้ยังไง!”
“ในโลกนี้ไม่มีอะไรเป็นไปไม่ได้ ที่นายตกใจก็เพราะประสบการณ์นายน้อยเกินไปต่างหาก”
อู๋ไป๋หัวเราะเย็น เพลิงเทียนสามพันสามารถหลอมละลายสารพิษใด ๆ ได้ทั้งนั้น
หมอกมารเลือดปรารถนานี่น่ะเหรอ มันก็แค่ละอองเกสรจากดอกพิษไม่กี่ชนิดเท่านั้น
อู๋ไป๋เหวี่ยงดาบ ปีกทั้งสองกระพือสั่น แล้วพุ่งเข้าสังหารชายชุดดำอย่างดุเดือด
ชายผ้าคลุมดำสั่นหนึ่งครั้ง ไม่แม้แต่จะกลัว ยกดาบรับเข้ามา