มู่จิ่วโจวตื่นเต้นเต็มที่ “ฉัน…ฉันหายจริง ๆ แล้ว”
ทุกคนก็ดีใจกับมู่จิ่วโจว
“ดีจังเลย! อาจารย์ปู่ หายกลัวผู้หญิงแล้วนะ”
ถังเป่าเอ๋อร์ยิ้มร่าเริง คราวนี้อาจารย์ปู่ก็ใช้ชีวิตกับภรรยาอาจารย์ได้อย่างมีความสุขเสียที
อู๋ไป๋กับหลินตั้นจวงมองหน้ากันแล้วยิ้ม
สมกับที่ว่าโรคใจต้องรักษาด้วยยาใจ
เจียงอิ้งเยว่เองก็ดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ ก้มลงหอมแก้มมู่จิ่วโจวหนึ่งที
หันไปดูมู่จิ่วโจวสิ หน้าแดงจนแทบหยดเลือดออกมาได้ ทั้งแดงทั้งร้อน เหงื่อแตกพลั่กที่หน้าผาก แล้วพลิกตาขาว สลบไปเลย
ทุกคนอึ้งหมด
“จิ่วโจว จิ่วโจว…”
“อาจารย์ปู่ อาจารย์ปู่…”
ทุกคนแตกตื่นอลหม่าน
“พี่ มาดูเร็ว อาจารย์ฉันเป็นอะไรไป”
อู๋ไป๋รีบก้าวไปตรวจอาการ แล้วถอนหายใจเฮือก “ไม่เป็นไร แค่หน้ามืดไป”
“อาจารย์ฉันหายป่วยแล้วไม่ใช่เหรอ”
อู๋ไป๋ก็ยังงง ๆ ครุ่นคิดแล้วว่า “คงยังไม่หายขาดสินะ ตอนนี้แค่รับขั้นจับมือได้ จูบมันกระแทกใจแรงไป ยังรับไม่ไหว”
ทุกคน: ???
เรื่องน่าอภิรมย์แท้ ๆ กลับทำเหมือนทุกข์ทรมาน นี่ก็สุด ๆ เหมือนกันนะ
อู๋ไป๋ยกมือส่งพลังปราณแท้จริงเข้าไป
“……เชี่ย!” จู่ ๆ อู๋ไป๋ก็สบถลั่น
ทุกคนหันมองอย่างแปลกใจ
อู๋ไป๋ชะงักนิดหนึ่ง แล้วแก้เก้อ “ไม่มีอะไร ๆ”
เขาส่งพลังปราณเข้าไป ผลคืออาวุธประจำตัวของมู่จิ่วโวตื่นตัวปกป้องเจ้าของ ปั่นปราณของเขาแตกกระจุยทันที