ซิงอวี่เทียมองไปที่อู๋ไป๋แล้วยิ้มแฉ่งพูดว่า
"อู๋ไป๋ แม้ฉันจะชื่นชอบนาย ก็เข้าใจว่านายต่อต้านเพราะจำเป็นเพื่อความอยู่รอด และการฆ่าศิษย์ของสำนักเสินซวีเราไปไม่น้อย... แต่คนอื่นเขาคงเข้าใจยาก"
อู๋ไป๋มองเขา "แล้วไงล่ะ?"
"แล้วช่วงนี้ก็ขอรบกวนนายอยู่ที่สำนักเสินซวีไปก่อน ฉันต้องให้คำตอบกับทุกคนสักอย่าง นายเข้าใจใช่ไหม?"
"นี่นายจะกักขังฉันสินะ?"
ซิงอวี่เทียรีบโบกมือ "อย่าเข้าใจผิดสิ แค่อยู่สักระยะ เดี๋ยวอีกไม่นานจะมีคนมารับนายไป"
"ใคร?"
"ถึงตอนนั้นนายก็จะรู้เอง"
อู๋ไป๋ยักไหล่ "ไม่เป็นไร ฉันชอบสำนักเสินซวีอยู่แล้ว ทิวทัศน์น่าอยู่ เป็นที่เกษียณที่ดีเลย... ขอถามหน่อย มีข้าวให้กินไหม?"
"ฮ่าๆๆ... แน่นอน!"
"งั้นก็ดี ผลไม้พวกนี้อร่อยมาก ส่งให้ฉันทุกวันได้ไหม?"
"ให้ไม่อั้น"
อู๋ไป๋ชูนิ้วหัวแม่มือ หน้าเต็มไปด้วยความชื่นชม "นี่ไงเหตุผลที่นายเป็นประมุขสำนัก ใจกว้าง ไม่เหมือนพวกขี้แพ่งแคบหูแคบตาบางคนเลย"
หน้าแก่ของเกออวี้หยางดำสนิทราวก้นหม้อ
"ปรมาจารย์หยาง พาอู๋ไป๋ไปพักผ่อน!"
หยางเชียนรูปร่างผอมบาง เสื้อคลุมตัวใหญ่หลวมโพรกสวมอยู่ราวกับห้อยอยู่บนไม้ไผ่ พอลุกขึ้นก็ก้มหัวค้อมตัวลงอย่างลึกซึ้ง "ประมุขสำนักครับ จะจัดให้อู๋ไป๋พักตรงไหนดี?"
"เฉียนเจวี๋ยไถเป็นยังไง?"
"ขอให้ประมุขสำนักตัดสินใจ"
ซิงอวี่เทียพยักหน้า แล้วมองไปที่อู๋ไป๋ "เฉียนเจวี๋ยไถเป็นที่ที่เงียบสงบ อยู่ห่างไกล อู๋ไป๋นายพักอยู่ที่นั่นชั่วคราวก็แล้วกัน"