เสียงของเสี่ยวชิงยังไม่ทันจบ ผิวน้ำในทะเลสาบก็ระเบิดออกด้วยเสียงโครมใหญ่
ซีเหมินหยุนอี้พุ่งทะยานขึ้นฟ้า
"ไอ้อู๋ นายต้องลงมือกันขนาดนี้เลยเหรอ?"
ซีเหมินหยุนอี้รู้สึกเหมือนกระดูกทั้งตัวถูกทุบแตกเป็นเสี่ยง ๆ ปวดจนแสยงฟัน
เสี่ยวชิงหัวเราะทั้งที่ข่มไว้ไม่อยู่ "สมน้ำหน้า ใครให้นายหลอกพวกเรา ทำให้เป็นห่วงเปล่า ๆ"
ซีเหมินหยุนอี้ลูบจมูก "ผมแค่อยากตบมือเล่น ๆ อู๋สักที ใครจะไปรู้ว่าไอ้นี่มันลงมือหนักขนาดนี้"
เสี่ยวชิงแสร้งรังเกียจ "อีกแล้ว นายคิดว่าตัวเองเก่งแล้วสินะ?"
"นกโง่ ตอนนี้ฉันใช้มือเดียวก็ตบนายได้"
เสี่ยวชิง purses ปาก "ปากว่างั้นก็เท้าว่านั่นสิ"
อู๋ไป๋หัวเราะ "จริงด้วย ตอนนี้พลังกับร่างกายของไอ้บ้าใหญ่ ไม่ต่างจากฉันเท่าไร"
"แล้วที่ถูกนายกดตบอยู่น่ะล่ะ?"
ซีเหมินหยุนอี้พูดอย่างไม่ยอมแพ้ "อู๋นายโกง! ไม่งั้นใครชนะใครแพ้ยังไม่รู้เลย"
อู๋ไป๋พยักหน้าเบา ๆ
วัฒนะของซีเหมินหยุนอี้ตอนนี้ อย่างน้อยก็ถึงขั้นต้าลัวเซียนทองชั้นสูงแล้ว
ถ้าเทียบด้านขั้น เขาก้าวล้ำตัวอู๋ไป๋ไปแล้ว
ทั้งพลังและร่างกายของมัน แข็งแกร่งจนน่าตกใจ
ถ้าไม่ใช้อาณาเขตแห่งความเป็นความตาย เขาคงกดมันไว้ไม่อยู่ในระยะสั้น ๆ เหมือนกัน
อู๋ไป๋ถามอย่างอยากรู้ "ไอ้บ้าใหญ่ เล่าให้ฟังหน่อย นายรวมร่างยังไง?"
พูดถึงเรื่องนี้ ใบหน้าซีเหมินหยุนอี้ก็มืดครึ้มทันที
"ไม่ต้องพูดถึงเลย แต่แรกก็ลื่นไหลดีอยู่หรอก แขนที่ขาดนั่นเข้ากันกับผมได้สูงมาก ใครจะรู้ว่าข้างในมีเศษความคิดตกค้างอยู่ชิ้นหนึ่ง แทบทำให้จิตวิญญาณเทพของผมพังยับ"
สีหน้าอู๋ไป๋เปลี่ยนไปเล็กน้อย
ถ้าจิตวิญญาณเทพพังลง ซีเหมินหยุนอี้จะกลายเป็นคนบ้าเด็ดขาด
ซีเหมินอวิ๋นอี้พูดต่อ "โชคดีที่จิตใจผมแน่วแน่ สุดท้ายก็อดทนฝ่ามันมาได้ รวมร่างกับแขนขาดนั่นได้อย่างสมบูรณ์ ได้รับมรดกบางส่วนจากสัตว์กลืนดาว แถมเข้าใจพลังกฎบางส่วน ระดับบำเพ็ญพุ่งกระฉูด"
ซีเหมินหยุนอี้พูดเบา ๆ ราวกับเรื่องเล็ก ๆ แต่อู๋ไป๋นึกภาพความอันตรายในนั้นได้อย่างดี
อู๋ไป๋ตบไหล่มัน "รอดมาได้ก็ดีแล้ว ไอ้บ้าใหญ่ ยินดีด้วยนะ!"
ซีเหมินหยุนอี้ยิ้มแฉ่งหัวเราะฮา ๆ แล้วตบไหล่เสี่ยวชิง "นกโง่ ต่อจากนี้พี่คุ้มคุณเอง"