คนของสำนักบินห่าแกตาค้างปากอ้า
ว่าให้ถูกคือถูกทำให้ตกใจจนโง่ไป
เท้าประจิมถานจงหลิน เกรียงไกรในยุทธภพ ชื่อเสียงกระฉ่อน
คนผู้นี้ไม่เพียงสั่งสอนศิษย์ของเขา แต่ยังบอกว่าถานจงหลินไม่ใช่ของดี
หยวนฮั่วเบิกตากว้าง จากนั้นในใจก็ดีใจ หากบอกอาจารย์ไป คนผู้นี้ต้องรับผลกรรมแน่
“แกกล้าด่าอาจารย์ข้า? แกเสร็จแล้ว...”
ตูม!
หยวนฮั่วไม่กล้าส่งเสียงอีก มองหลุมที่ถูกหมัดเดียวเจาะออกมาด้วยความตะลึง ในใจเกิดลางสังหรณ์ไม่ดี
เป็นจริงด้วย ถีบหนึ่งเข้าที่ร่าง ปลิวเข้าไปในหลุมนั้นเลย
อู๋ไป๋ยกเท้ากระแทกพื้นเบาๆ คลื่นดินพลิกกลับ ฝังหยวนฮั่วทั้งเป็น เหลือแต่หัวโผล่ข้างนอก
คนสำนักบินห่านายตาค้างปากอ้า ตะลึงพรึงเพริดไปหมด
คนนี้ฝังหยวนฮั่วทั้งเป็นจริงๆ
“อย่า อย่าฆ่าข้า...”
หยวนฮั่วตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ เสียงสั่น
เหลยมู่มู่รังเกียจพูดว่า “แกพูดไร้สาระอีก จะถูกฝังทั้งเป็นจริงๆ นะ”
หยวนฮั่วกลัวจนไม่กล้าแม้แต่หายใจแรง
เหลยเจิ้นกระซิบว่า “อย่างน้อยเขาก็เป็นศิษย์ของเท้าประจิม ทำแบบนี้ไม่ค่อยดีมั้ง”
“เท้าประจิม? ประจำตีนผีสิ... ไอ้เฒ่าขี้โกงถ้าสอนศิษย์ไม่ดี ข้าก็ไม่ถือสาจะช่วยสอนให้”
อู๋ไป๋ระเบิดคำหยาบออกมาเป็นชุดโดยไม่เกรงใจ
เหลยเจิ้น: “...”
เหลยมู่มู่ยกมือปิดปากยิ้มเบาๆ พี่อู๋ไป๋ด่าคนก็น่าสนใจแบบนี้
อู๋ไป๋เงยหน้ามองคนสำนักบินห่าเจ้า