ขณะที่ยาเทียนจี้พึมพำอยู่นั้น พลังอาคมบนตัวเขากลับพุ่งสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง
อู๋ไป๋เห็นดังนั้นใบหน้าก็เปลี่ยนสีเล็กน้อย รีบดึงเสี่ยวชิงกับซีเหมินหยุนอี้กระโดดถอยหลังออกไป
ยาเทียนจี้กำลังจะระเบิดตัวเอง
การระเบิดตัวเองของผู้แข็งแกร่งขั้นเซียนจวินนั้นน่ากลัวไม่ใช่เล่น สามารถบาดเจ็บสาหัสแก่ผู้ที่ฝึกฝนสูงกว่าเขาได้อย่างง่ายดาย
"ไอ้นี่ก็ถือว่าเป็นลูกผู้ชายนะ"
เสี่ยวชิงก็มองออกว่ายาเทียนจี้ตั้งใจอะไร
อู๋ไป๋หัวเราะเยาะ พูดอย่างไม่ใยดี "ไอ้นี่มันหลอกสำนักยาเทวะจนเจ๊งยับ แม้พวกเราจะปล่อยมันไป สำนักยาเทวะก็ไม่ปล่อยมันแน่......มันทำแบบนี้ก็เพื่อแลกชื่อเสียงวีรบุรุษสละชีพ ให้คนสำนักยาเทวะใจอ่อนปล่อยตัวลูกชายมันไป"
ซีเหมินหยุนอี้ยิ้มเจ้าเล่ห์ "แต่ไอ้ลูกชายเวนๆ ของมัน ฉันฆ่าตายไปแล้วนะ"
อู๋ไป๋: ???
เสี่ยวชิง: ???
"ฉันสาบานว่าจะไม่ทำร้ายลูกชายมัน แต่ไม่ได้บอกว่าจะไม่ฆ่ามันสักหน่อย"
อู๋ไป๋กับเสี่ยวชิงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ไอ้ซีเหมินหยุนอี้นี่แหละที่ฉลาดที่สุด......ทำงานไม่เกรงใจใคร ไม่ทิ้งภัยไว้ข้างหลัง
แต่ใครจะไปคิดว่าพลังอาคมบนตัวยาเทียนจี้กลับค่อยๆ อ่อนแรงลง
ทันใดนั้น เขายกมือฟาดฝ่ามือใส่ศีรษะตัวเองเต็มแรง
ฝ่ามือนี้โหดเหี้ยมพอที่จะทำให้ศีรษะตัวเองแตกกระจาย
ศพร่วงจากอากาศลงไป แสงทองเส้นหนึ่งพุ่งออกมาอย่างรวดเร็วเพื่อหนี
อู๋ไป๋ยิ้มเยาะ ญาณกลายเป็นดาบ