อู๋ไป๋ไม่ได้สนใจไอ้ปัญญาอ่อนนั่นเลยแม้แต่น้อย เขาตะโกนไปทางชิงหลวนว่า "เสี่ยวชิง ลงมา ไปกินข้าวเช้ากัน"
ชิงหลวนร่อนลงมาจากหลังคาอย่างแผ่วเบา ท่วงท่าพลิ้วไหว ดูสง่างาม
"ให้ตายเถอะ เก๊กหล่อกว่าข้าอีก"
ซีเหมินอวิ๋นอี้พึมพำเบา ๆ แล้วเดินตามอู๋ไป๋ไป พลางพูดว่า "เจ้าอย่าลืมเรื่องที่รับปากข้านะ"
"เรื่องอะไร"
ซีเหมินอวิ๋นอี้เดือดดาลทันที โวยวายว่า "เห็นมั้ย ข้าว่าแล้วว่าเจ้าไม่ใส่ใจเรื่องนี้ เจ้าบอกจะให้ยาข้า อย่ามาตุกติกล่ะ"
"เจ้าพูดเรื่องนั้นรึ" อู๋ไป๋เดินไปพลางตอบ "เดี๋ยวให้"
หลังกินข้าวเช้าเสร็จ อู๋ไป๋เตรียมตัวไปลาเยว่ซูเซียว
วังสี่เทพมีท่านผู้เฒ่ากุ่ยเฝ้าอยู่ เขาก็วางใจ
ถามหาจนรู้ว่าเยว่ซูเซียวอยู่ที่สำนักศักดิ์สิทธิ์ของวังสี่เทพ อู๋ไป๋จึงพาชิงหลวนไปหาเขา
ซีเหมินอวิ๋นอี้ตามหลังอู๋ไป๋ต้อย ๆ ถามว่า "ยาที่รับปากจะให้ข้าล่ะ"
อู๋ไป๋หยิบขวดสีขาวขวดหนึ่งโยนให้เขา
ซีเหมินอวิ๋นอี้ตื่นเต้นดีใจ กระดิกหางว่า "อู๋ไป๋ ข้าเห็นแล้วว่าตำแหน่งจอมยุทธ์จักรพรรดิสมควรเป็นของเจ้าไม่ผิด พูดคำไหนเป็นคำนั้น ข้าซีเหมินอวิ๋นอี้นับถือ"
พูดพลางก็เปิดขวดดูอย่างร้อนรน
หรี่ตาข้างหนึ่งมองเข้าไปในขวด เห็นเป็นยาหลากสีสันหลายสิบเม็ด
"ทำไมยานี่มีหลายสีนัก"
ซีเหมินอวิ๋นอี้ถามแล้วไม่มีใครตอบ เงยหน้ามอง อู๋ไป๋เดินไปไกลแล้ว
เขายกขวดขึ้นจ่อจมูกดมพลางสงสัยว่า "ทำไมไม่มีกลิ่นอายจิตวิญญาณเลย"