อู๋ไป๋ยิ้มแล้วพูดว่า "ได้! งั้นเราสามคนขอขอบคุณธิดาในการคุ้มครอง"
เสวียนอีเหรินขยับตากลมแล้วพูดว่า
"ฉันก็แค่กังวลเรื่องความมั่นคงของจักรวรรดิเสวียนเทียน ฉันยอมเป็นศัตรูกับสี่ตระกูลใหญ่ แต่ไม่อยากเป็นศัตรูกับพวกนาย รู้ไหมทำไม?"
อู๋ไป๋ถามด้วยความสงสัย "ทำไม?"
"สี่ตระกูลใหญ่ฐานะใหญ่โตทรัพย์มหาศาล ทำอะไรก็ต้องคำนวณผลประโยชน์ ฉะนั้นทำสิ่งใดก็ระมัดระวังลังเลอยู่เสมอ"
"พวกนายต่างออกไป พวกนายไม่มีขีดจำกัด ยุตธรรมมืดครึมแบบไหนก็กล้าใช้ ถึงเป้าหมายไม่สำเร็จก็ไม่ยอมเลิก"
อู๋ไป๋กับพวก: →_→
อู๋ไป๋ชมว่า "ดูสิ เก่งจริงอย่างธิดาจริง ๆ พูดได้ดังและไม่เหม็นเลย"
เสวียนอีเหริน: "……"
"นายนี่ก็ไม่ยอมเสียเปรียบแม้แต่น้อย"
"อ้อ แล้วพวกนายสามคนต่อจากนี้มีแผนอะไร จะกลับโลก หรือจะอยู่ที่แดนเซียน"
อู๋ไป๋ยิ้ม "ถ้าฉันอยู่แดนเซียน พ่อของนายจะหลับสบายได้ยังไงล่ะ"
"ดูท่าพวกนายกำลังจะกลับโลกสินะ"
ดวงตาของเสวียนอีเหรินหรี่ลงเล็กน้อย
"พูดตรง ๆ นะ พอไม่มีพวกนายสามคนมาก่อกวนแดนเซียน ฉันกลับรู้สึกแดนเซียนเหงาแปลก ๆ"
"งั้นฉันไปโลกด้วยเลยได้ไหม ฉันเคยไปมาแล้วด้วย"
อู๋ไป๋ตกใจสุดตัว
"หยุดเถอะ นายถ้าตามเราไปโลกล่ะก็ พ่อของนายต้องคิดว่าฉันลักพาตัวนาย ตอนนั้นแดนเซียนกับโลกอาจต้องทำสงครามกันจริง ๆ แน่"
เสวียนอีเหรินเบ้ปากเล็กน้อย "พอพวกนายจากไปครั้งนี้ คงไม่กลับมาแดนเซียนอีกแล้วใช่ไหม?"
"ทำไม คิดถึงเราหรือ?"