ซีเหมินอวิ๋นอี้โกรธแทบบ้า
เขาไม่คิดเลยว่าไอ้หน้าไม่อายอย่างอู๋ไป๋จะลงมือตัดหัวถานจงหลินกลางคันแบบนั้น
เรื่องเดิมพันที่มั่นใจว่าชนะแน่ ๆ กลับกลายเป็นแพ้
อู๋ไป๋ยิ้มตาหยีมองเขา แล้วพูดว่า "คุณชายใหญ่ซีเหมิน พูดจาดี ๆ หน่อย ถ้ายังปากเสียอีกละก็ ข้าจะตบปากนาย"
"อู๋ไป๋ ข้าจะฆ่าแก" ซีเหมินอวิ๋นอี้โกรธจนกัดฟันกรอด
"อ้อ งั้นก็ต่อแถวด้วยนะ คนอยากฆ่าข้าเยอะเกินไปแล้ว"
ซีเหมินอวิ๋นอี้ตะโกนอย่างโกรธจัด "มากับข้า รุมมันเลย"
อู๋ไป๋ยื่นมือออกมาโบกไปมา "คุณชายใหญ่ซีเหมิน ใจเย็น ๆ ลองคิดดูอีกทีมั้ย"
"คิดบ้าอะไรล่ะ ไอ้คนสารเลวต่ำช้า" ซีเหมินอวิ๋นอี้พูดจาดุดัน ก่อนเสริมว่า "เว้นแต่แกจะชดใช้ให้ฉัน"
"หา?" อู๋ไป๋ทำสีหน้าหยอกล้อ "แล้วอยากได้อะไรให้ชดใช้ล่ะ"
ซีเหมินอวิ๋นอี้ก็เปลี่ยนเป็นยิ้มแป้นทันใด ทำท่าประจบประแจงพูดว่า "นายน่ะปรุงยาเป็นนี่นา ทำให้ฉันสักสิบเม็ดแปดเม็ดสิ ไม่งั้นฉันไม่ยกโทษให้หรอก"
อู๋ไป๋ทำหน้ารังเกียจ "พูดยังกับอีแม่ม่ายหย่าร้าง"
"ไม่สนล่ะ ยังไงแกก็ต้องชดใช้ให้ฉัน"
"ยิ่งใช่ใหญ่"
ซีเหมินอวิ๋นอี้พูดอย่างโมโห "สรุปว่า ถ้าไม่มียาวิเศษแปดสิบเม็ด แกตบะล่อหลอกฉันไม่ได้หรอก"
อู๋ไป๋ทำหน้าเหยียดหยาม "ไสหัวไปไกล ๆ เลย ไม่รังเกียจตัวเองหรือไง"
"แล้วสิบเม็ดแปดเม็ดเนี่ยนะ คิดว่าเม็ดยาทะลวงขั้นเป็นถั่วหวานรึไง"
ซีเหมินอวิ๋นอี้ก็ทำท่าประจบประแจงอีก "นายน่ะเก่งจะตาย แค่นี้มันก็เหมือนถั่วหวานสำหรับนายไม่ใช่รึไง"
อู๋ไป๋ถอนหายใจ "......"