โหมวซิงเยว่หัวเราะคิกคัก ชุดแดงพลิ้วไหว: “ที่ปรึกษาเย่คิดว่าข้าสวยไหม?”
เย่เทียนเสียงชะงักเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มตอบ: “ผู้บัญชาการโม่มีทั้งรูปโฉมและสติปัญญาเป็นเลิศ ใต้ทะเลอสูรไม่มีใครไม่รู้ หากข้าบอกว่าไม่สวย คนอื่นคงหัวเราะว่าข้าตาบอด”
โหมวซิงเยว่หัวเราะจนร่างโยกไหว
“ที่ปรึกษาเย่พูดจาน่าฟังจริง หากเขามีหัวคิดอย่างท่าน ก็คงไม่ต้องเสียชีวิตไปเปล่าๆ รูปโฉมของข้า ในสายตาเขากลับไม่น่ามองเลย”
เย่เทียนเสียงประหลาดใจเล็กน้อย รูปโฉมของโหมวซิงเยว่นั้นยากจะปฏิเสธได้ แต่กลับมีคนไม่สนใจเช่นนี้
“ที่ปรึกษาเย่ไม่สงสัยเลยหรือว่าคนผู้นั้นคือใคร?”
เย่เทียนเสียงตามีประกาย: “ผู้บัญชาการโม่พูดเช่นนี้ หรือว่าคนผู้นั้นเกี่ยวข้องกับข้า?”
“ที่ปรึกษาเย่ฉลาดหลักแหลมจริงๆ ลองเดาดูสิว่าเป็นใคร?”
เย่เทียนเสียงครุ่นคิด ในบรรดาคนที่เขารู้จัก มีใครเช่นนั้นหรือ?
โม่ซิงเยว่หัวเราะเจือจริต: “จะให้เบาะแสอีกข้อแก่ที่ปรึกษาเย่ ข้าใช้ทหารสามสิบล้านและตำแหน่งผู้บัญชาการเป็นสินสอด แต่คนผู้นั้นไม่แม้แต่จะชายตามอง”
เย่เทียนเสียงสีหน้าเปลี่ยนไปมา แต่คิดเท่าไรก็ไร้วี่แวว
“ข้าโง่เขลา คิดไม่ออกจริงๆ ว่าใครที่ไร้ชั้นเชิงเช่นนี้?”
โหมวซิงเยว่ยิ้มแย้มดุจบุปผา พูดทีละคำ: “คนผู้นั้นชื่ออู๋ไป๋”
เย่เทียนเสียงสีหน้านิ่งชา ตกตะลึงเต็มที่: “เขามาถึงใต้ทะเลอสูรแล้ว?”
“ดูท่าข่าวของที่ปรึกษาเย่จะล้าหลังไปมาก สิบวันก่อนเขาก็มาถึงใต้ทะเลอสูรแล้ว”