อู๋ไป๋คลายมือ ดาบอวี่ซินถูกพลังไร้รูปลำหนึ่งส่งกลับไปตรงหน้าอวี่อู๋ซิน
แสงตาอันสดใสของอวี่อู๋ซินมืดคล้ำลงในทันที ปลายนิ้วสั่นระริก จ้องมองอู๋ไป๋อย่างเลื่อนลอย
อู๋ไป๋ถอนใจเบา ๆ "ไม่แน่ใจว่าข้า... เอ๊ะ ประธานอู๋ผมทำอะไรให้ธิดาอู๋ซินเข้าใจผิด? แต่ดาบอวี่ซินนี่ช่วยเก็บกลับไปเถอะ"
"ทำไม?"
อวี่อู๋ซินมองอู๋ไป๋ สีหน้าดูเจ็บช้ำ
"ขอโทษ! ประธานอู๋ผมมีภรรยาเซียน แถมยังมีลูกทั้งลูกชายลูกสาว... ที่ธิดาให้เกียรติแบบนี้ หวังว่าจะเข้าใจด้วยนะครับ"
อวี่อู๋ซินถามด้วยความงุนงง "มีภรรยาแล้วแล้วไง?"
อู๋ไป๋: "......"
ผู้ชายในโลกนี้ มีภรรยาสามคนน้องสี่คนถือเป็นเรื่องปกติ
"ธิดาอวี่ซิน ใจของประธานอู๋ผมมันเล็กมาก เล็กจนใส่ภรรยาของผมได้แค่คนเดียว ไม่มีที่ให้ใครอีก"
อวี่อู๋ซินอึ้งไปทั้งตัว เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นผู้ชายแบบอู๋ไป๋ ที่ยอมรักแค่คนเดียวตลอดไป
แต่เธอก็ยังไม่อยากเชื่อว่าจะมีผู้ชายที่ไม่หื่น
"นายหมายความว่าฉันสวยไม่พองั้นเหรอ?"
อู๋ไป๋หัวเราะเสียดาย "ธิดาอวี่ซินงามปานเซียนสวรรค์ โฉมหน้าย่อมหาที่ติมิได้ แต่เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวกับรูปโฉม"
"ประธานอู๋ขออวยพรให้ธิดาอวี่ซินพบคู่ครองที่ดี รักกันด้วยใจแท้ คู่เดียวกันตลอดชีวิต... เชิญลา!"
พูดจบ อู๋ไป๋ยิ้มเล็กน้อย แล้วหันหลังเดินจากไป
อวี่อู๋ซินมองอู๋ไป๋อย่างเลื่อนลอย แววตาแฝงความดื้อรั้นและไม่ยอมแพ้ ครั้งแรกในชีวิตที่เธอใจสั่น กลับถูกปฏิเสธ
"อู๋ซิน เจ้าทำอะไรอยู่?"
หญิงชราข้างกายถึงกล้าเปิดปากพูด เสียงแฝงโกรธ
อวี่อู๋ซินพูดเรียบเย็น "ทำสิ่งที่ฉันควรทำ!"