ผู้แปลงกายตระกูลหมาป่าเขียวโกรธจนแทบระงับไม่อยู่ ในฐานะผู้แข็งแกร่งขั้นเทพ เมื่อไหร่จะเคยถูกเหยียดหยามเช่นนี้
เขาก้าวออกไปหนึ่งก้าว พลังรอบตัวพลุ่งพล่าน จ้องเขม็งไปที่อู๋ไป๋
ทว่า ในจังหวะที่เขากำลังจะลงมือ ชายชราผอมแห้งหน้าตาน่าเกลียดที่อยู่ข้างกายก็ดึงเขากลับไปอีกครั้ง
ชายชราผอมแห้งหน้าตาน่าเกลียดส่ายหน้าให้เขาเล็กน้อย จากนั้นมองไปที่อู๋ไป๋ ยื่นมือชี้ไปที่กู่หลุนซึ่งสูญเสียแขนข้างหนึ่งและกำลังรักษาตัวอยู่
"พวกเราตัดสินใจแล้ว ชีวิตของเขาให้ท่าน"
ผู้แข็งแกร่งต่างเผ่าพันธุ์อื่นๆ ต่างก็ชะงักไป
เห็นได้ชัดว่านี่เป็นการตัดสินใจของผู้อาวุโสร่างเล็กเพียงผู้เดียว ไม่ได้ปรึกษากับพวกเขา
อู๋ไป๋อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา "เจ้านี่ฉลาดกว่าไอ้สัตว์ข้างกายเจ้ามาก ข้าอยากรู้จริงๆ ว่าเจ้าเป็นเผ่าพันธุ์อะไร?"
"ผู้อาวุโสมาจากเผ่าเป้ย เป็นเพียงเผ่าพันธุ์เล็กๆ มีจำนวนน้อยนิด ไม่คู่ควรให้จอมยุทธ์จักรพรรดิใส่ใจ"
เผ่าเป้ย?
อู๋ไป๋ขมวดคิ้ว พูดหยอกเย้าว่า "ร่วมมือกันทำชั่ว มิน่าล่ะเจ้าถึงปกป้องไอ้โง่เผ่าหมาป่าเขียวนั่น"
ผู้แข็งแกร่งเผ่าหมาป่าเขียวเต็มไปด้วยความโกรธแค้น
ผู้แปลงกายเผ่าเป้ยแสดงท่าทีถ่อมตนอย่างยิ่ง กล่าวว่า "จอมยุทธ์จักรพรรดิพูดเล่นแล้ว เผ่าเป้ยมีจำนวนน้อย อีกทั้งพลังต่อสู้ยังอ่อนแอ ได้แต่พึ่งพาเผ่าหมาป่าเขียวเพื่ออยู่รอด"
แววตาอู๋ไป๋วูบไหว เท่าที่เขารู้ พวกเป้ยนี่เจ้าเล่ห์เพทุบายนัก
"เผ่าหมาป่าเขียว เผ่าเป้ย พวกเจ้ากล้าหักหลังข้า"
เมื่อรู้ว่าตนถูกหักหลัง กู่หลุนก็จ้องเขม็งไปที่ผู้แปลงกายเผ่าหมาป่าเขียวและเผ่าเป้ยด้วยความโกรธแค้น แล้วแผดเสียงคำราม
ผู้แปลงกายเผ่าเป้ยยิ้มน้อยๆ "กู่หลุนเซิ่งจื่อ เจ้าสูญเสียแขนไปข้างหนึ่ง พลังต่อสู้ก็ตกฮวบ ต่อให้เจ้ากลับไป เจ้าก็จะถูกตระกูลของเจ้าทอดทิ้ง สู้ทิ้งชีวิตไว้เพื่อปกป้องคนอื่นๆ ไม่ดีกว่าหรือ"