อู๋ไป๋คิดอยู่ครู่หนึ่ง กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุกเล็กน้อย ไม่นานก็กลับคืนสู่โฉมหน้าเดิม
หลินอิงอิงตกตะลึงไปเลย
ใบหน้านี่มันสมบูรณ์แบบเกินไปหน่อยมั้ย?
กระทั่งหลี่เทียนมู่ยังตื่นตะลึงไม่หาย
ในฐานะผู้ชาย เขานับว่าหน้าตาดี แต่พอเห็นโฉมหน้าของอู๋ไป๋ ก็อดอิจฉาไม่ได้
"นี่คือโฉมหน้าที่แท้จริงของเจ้า?"
อู๋ไป๋พยักหน้า
ตอนนี้ผมของเขางอกออกมาแล้ว แม้จะไม่ยาว แต่ก็ไม่กระทบกับรูปลักษณ์อันสมบูรณ์แบบ
หลินอิงอิงยื่นมือออกไปแตะใบหน้าอู๋ไป๋โดยไม่รู้ตัว
อู๋ไป๋รีบถอยหลังไปก้าวหนึ่ง
"อย่าหลบ ให้ข้าคนนี้บีบหน่อย สวยแบบไม่จริงเลยนะเนี่ย"
"อยากจับเหรอ? นั่นมันราคาอื่น"
หลินอิงอิงเบะปาก "ข้าคนนี้ไม่จับแล้ว"
"เสี่ยวชิง คืนโฉมจริงมา ให้คุณหนูหลินชื่นชมหน่อย"
ซีเหมินอวิ๋นอี้แซว
ชิงหลวนต่อต้านอยู่บ้าง แต่ก็คืนโฉมจริงมา
หลินอิงอิงอ้าปากค้าง
"หลี่เทียนมู่ แกนี่มันสารเลว"
หลี่เทียนมู่ทำหน้างงเต็มที่ ก็ด่าเขาทำไม?
"ข้าคนนี้เสียดายจริงๆ ถ้ารู้ว่าพวกเขาหน้าตาดีขนาดนี้ จะตามีแกได้ยังไง?"
หลี่เทียนมู่รู้สึกเจ็บปวดใจ
แต่เขาก็รู้จักหลินอิงอิงดี เธอแค่พูดไปอย่างนั้น จริงๆ แล้วเป็นคนหัวโบราณมาก ไม่เช่นนั้นคงไม่รักษาพรหมจรรย์ไว้จนเกือบสามสิบ
"เฮ้อ เสียดายก็ไม่มีประโยชน์แล้ว ผักกาดขาวสดใสของข้าคนนี้ดันถูกหมูอย่างหลี่เทียนมู่ขุดกินไปแล้ว"
พูดพลางมองไปทางซีเหมินอวิ๋นอี้ "โฉมหน้าที่แท้จริงของเจ้าเป็นยังไง?"
ซีเหมินอวิ๋นอี้ชะงัก "ข้า... นี่ก็คือโฉมหน้าที่แท้จริงของข้า"
หลินอิงอิงชะงัก มองไปที่หลี่เทียนมู่ "พอเห็นหน้าเขาข้าคนนี้เลือกเจ้าก็ไม่เสียดายแล้ว"
ซีเหมินอวิ๋นอี้กระตุกปาก "คำนี้หมายความว่าไง?"
"ท่องร้อยครั้ง ความหมายก็ปรากฏเอง เจ้าท่องซิ ท่องดีๆ"
ซีเหมินอวิ๋นอี้โกรธจนเจ็บตับ
"รูปร่างหน้าตาของข้าถึงจะเทียบอู๋เฒ่ากับเสี่ยวชิงไม่ได้ แต่ก็เกือบๆ ดีนั่นแหละ"
เสวียนอีเหรินพูด "พอได้แล้ว อย่าก่อกวน!"
"พวกเจ้าสองคนรีบๆ กลับมาเถอะ ตัวตนของพวกเจ้าอ่อนไหวเกินไป หากมีใครพบเห็นจะลำบากเอา"
อู๋ไป๋กับเสี่ยวชิงก็กลับเป็นร่างดังเดิม
หลินอิงอิงทึ่ง "หล่อจริงๆ ข้าบอกแล้วทำไมพวกเจ้าไม่ไปสำนักหยินหยาง ด้วยรูปลักษณ์พวกนี้ เดินไปที่ไหนก็ไม่ขาดแคลนผู้หญิง"