ต้าซ่าดูดกลืนเม็ดไข่มุกวิญญาณเลือดไปครึ่งเม็ดก่อนหน้านี้ บวกกับที่ระดับการฝึกต่ำที่สุดในกลุ่ม จึงผ่านขั้นได้ง่าย
ค่ำคืนช่วงหลัง เชียงหลวนก็ผ่านขั้นตามมา
พอฟ้าขอบขอนแจ้งขึ้นเมื่อหิมะโปรยหยุด เสิ่นเทียนจวินก็ผ่านขั้นเช่นกัน
ภายในคืนเดียว ทั้งสามคนผ่านขั้นกันหมด เหลือแต่อู๋ไป๋คนเดียวที่ยังไม่ผ่าน
เขารู้สึกขำๆ แล้วลูบจมูกตัวเอง
แสงแดดแรกสาดส่อง สรรพสิ่งคืนคืนชีพ
ทั้งสามคนตื่นขึ้นมาตามๆ กัน
เมื่อเห็นอู๋ไป๋ห้อยลิงพายุหิมะตัวจิ๋วเหมือนแมวเล็กไว้ที่แขน ขนฟูฟ่อง ทั้งสามถึงกับสงสัยยิ่ง
"ตัวจิ๋วนี่มาจากไหน?"
เสียนเหมินยุนอี้ยื่นหน้าเข้ามา มองลูกลิงพายุหิมะราชาตัวน้อย แล้วยื่นมือจิ้มเล่น
ลูกลิงพายุหิมะราชาแค้นปากกัดเข้าที่มือของมันทันที เสียนเหมินยุนอี้รี่ร้องชักมือกลับอย่างรวดเร็ว "เจ้าตัวเล็กนี่ดุไม่เบานะ งั้นเอาไปตุ๋นกินเลยไหม"
อู๋ไป๋กลอกตา ผลักหน้าโตของมันออก "เมื่อคืนช่วยมาแบบสบายมือ นี่คือลูกของลิงพายุหิมะราชา"
"ลิงพายุหิมะราชา?"
เสียนเหมินยุนอี้ตกใจ มองดูอย่างพินิจพิเคราะห์ถึงได้พบว่า ดวงตาของเจ้าตัวเล็กนี้เป็นสีทอง และมีริ้วสีทองแนวตั้งอยู่กลางคิ้วด้วย
เขาจิ้มหัวเล็กๆ ของเจ้าตัวอย่างไม่จริงใจ "ไม่ว่าแกจะเป็นลูกของราชาอะไร กล้าดุฉันอีก จับแกไปตุ๋นรวมกับแครอทเลย"
เจ้าตัวเล็กเบิกตาสีทองมองเสียนเหมินยุนอี้ เปล่งเสียง "อี๊ยะ อี๊ยะ" ในปาก ดุแบบน่ารักสุดๆ
แต่ไม่นานนัก มันก็ถูกเสียนเหมินยุนอี้ต่อรองด้วยโยเกิร์ตสองขวด