หลังจากอู๋ไป๋และคณะเดินทางจากไปราวแท่งธูปหนึ่ง ชายสิบคนกว่าก็บินข้ามฟ้ามาถึง
คนพวกนี้ต่างก็แผ่อานุภาพที่แข็งกร้าว
เซียนจวินขั้นสูงกว่าสิบคน
ชายชราคลุมโพธิ์ดำกวาดสายตาเย็นชารอบ ๆ กล่าวเสียงต่ำว่า "ดูท่าทางเรามาช้าแล้ว"
"ฮึ หนีได้เร็วชะมัด"
ชายชราอีกคนในฉลองพระองค์สีเลือดยืดมือออกไปคว้าในอากาศ เปลวแสงระยับปรากฏขึ้น อานุภาพหนึ่งถูกหลอมรวมขึ้นเป็นรูปเป็นร่าง
เขายิ้มเหี้ยม "พวกมันหนีไม่พ้นหรอก ไล่ตาม!"
กลุ่มคนพุ่งตามทิศทางที่อู๋ไป๋จากไป
ขณะนั้นอู๋ไป๋กับคณะยังไม่หยุดพัก บินมุ่งหน้าตะวันออกไปเรื่อย ๆ
ความกระวนกระวายไม่เป็นท่าในใจของอู๋ไป๋ยังวนเวียนไม่จางหาย ราวกับจะมีเหตุการณ์อะไรบางอย่างเกิดขึ้น
เขาเชื่อว่าสัญชาตญาณของตัวเองไม่มีวันพลาด
"ลุงอู๋ พักกันสักหน่อยเถอะ"
อู๋ไป๋เหลือบมองเขาหนึ่งครั้ง "ผมรู้สึกไม่ดีเลย ห้ามหยุด บินต่อ"
ซีเหมินหยุนอี้บ่นอู้อี้อยู่หลายประโยค
แต่ความไม่เป็นท่าในใจของอู๋ไป๋ยิ่งทวีความหนักหน่วง
ทันใดนั้นหัวใจเต้นระรัวขึ้นมาเอง
เสี่ยวกวยเอ่ยขึ้นทันควัน "เจ้านาย ผมรู้สึกว่ามีอานุภาพอันทรงพลังบางอย่างกำลังเคลื่อนเข้ามาหาเรา"
"เข้าไปในเจดีย์กาลเวลา"
อู๋ไป๋ตัดสินใจทันที
พวกเขาใช้เวลาอยู่ที่แห่งนั้นนานเกินไปแล้ว
ถ้าไม่ใช่เพราะเต้าจงเฒ่าคนนี้ยังไม่ปรากฏตัว พวกเขาก็จากไปนานแล้ว
อู๋ไป๋ดูดทุกคนเข้าไปในเจดีย์กาลเวลา
สุดท้ายเขาก็กะพริบตัวหายเข้าไปตาม
อู๋ไป๋เพิ่งก้าวเข้าไปได้ ร่างกว่าสิบร่างก็มาถึง
"หยุด"
ชายชราผ้าสีเลือดโบกมือ
ดวงตาคู่นั้นคมเข้มเย็นเยียบ กวาดมองรอบด้านราวกับเหยี่ยวรุกราน
"ร่องรอยอานุภาพอยู่แค่นี้ อู๋ไป๋แน่นอนว่าต้องซ่อนตัวอยู่แถวนี้"
ชายชราผ้าสีเลือดกล่าวเสียงแหบพร่าเย็นชา
อู๋ไป๋ยืนอยู่หน้าประตูเจดีย์กาลเวลา เห็นสถานการณ์ด้านนอกได้แจ้งชัดทุกอย่าง
"เฮ้ย... อีกกว่าสิบเซียนจวินอีกแล้ว"
ซีเหมินหยุนอี้แลบปลายลิ้นดูดลมหายใจ
อู๋ไป๋ขมวดคิ้ว ถามด้วยความสงสัย "พวกนี้รู้ได้ไงว่าเราอยู่ตรงไหน"
"เจ้านาย อาจเป็นวิชาสืบรอยอานุภาพ เราพำนักที่เดิมนานไปหน่อย เลยทิ้งร่องรอยอานุภาพเอาไว้เยอะ"
"วิชาสืบรอยอานุภาพ?" อู๋ไป๋ขมวดคิ้วเข้ม
ด้านนอก ชายชราผ้าสีเลือดเปิดปากอีกครั้ง