จนถึงเวลาอาหารค่ำ ซีเหมินหยุนอี้ก็ยังไม่ปรากฏตัว
อาหารค่ำถูกส่งมาแล้ว
พออู๋ไป๋ ชิงหลวน และมู่จิ่วโจวกำลังจะลงมือกินอาหารค่ำ ซีเหมินหยุนอี้ก็ปรากฏตัวขึ้นในที่สุด
ซีเหมินหยุนอี้เอามือทับเอว เดินส่ายไปมา เหมือนชายแปดสิบปีที่เดินสั่นเครือเข้ามา
อู๋ไป๋กับมู่จิ่วโจวตาค้าง อึ้งงันไปทั้งคู่
นี่มันหน้าตาคนที่ถูกรีดจนเปลือกหมดแบบนี้เองสินะ?
ซีเหมินหยุนอี้สั่นเครือลงนั่งบนเก้าอี้ แล้วมองไปทั้งสามคนด้วยท่าเขินอายนิด ๆ
"อู๋เฒ่า ส่งตะเกียบให้ฉันคู่"
พอซีเหมินหยุนอี้เปิดปาก เสียงก็แหบแห้ง
อู๋ไป๋ตาค้าง: "ทำไมเสียงนายถึงแหบ?"
ตามปกติแล้ว คนที่เสียงแหบควรจะเป็นผู้หญิงนะ
"ฉันก็ไม่รู้สิ เลิกพูดมากได้แล้ว ส่งตะเกียบมา หิวจะตายอยู่แล้ว"
อู๋ไป๋ส่งตะเกียบให้คู่หนึ่ง ซีเหมินหยุนอี้ใช้ชามเปล่าแบ่งอาหารบางส่วนวางไว้ข้าง ๆ "อันนี้เก็บไว้ให้น้องหยา"
พูดจบก็หยิบตะเกียบขึ้นมา กินอย่างเมามัน กวาดกินราวกับพายุพัดผ่าน
พออู๋ไป๋กับพวกได้สติ บนโต๊ะก็เหลือแต่เศษอาหารเก่า ๆ
อู๋ไป๋วางตะเกียบลงอย่างช่วยไม่ได้: "นายไหวจริงเหรอ? ทำไมทำท่าเหมือนโดนคนรุมทำร้ายไปทั้งตัวแบบนั้น"
ซีเหมินหยุนอี้เช็ดปาก: "นายลองทำงานตั้งแต่เช้าจรดค่ำดูสิ มันเหนื่อยจริง ๆ"
"ไม่ไหวแล้ว ฉันรู้สึกเหมือนร่างกายถูกรีดจนเปลือกหมด กระดูกทั้งตัวปวดหมด"
อู๋ไป๋กับมู่จิ่วโจว: →_→
"นายหาเองทั้งนั้น"
"อู๋เฒ่า ลืมบอกไป ผลไม้ป่านั่นมีปัญหา ฉันกับน้องหยากินเข้าไปแล้ว ไฟในกายลุกท่วมตัว ควบคุมตัวเองไม่ได้เลย แล้วในหัวก็เหลือแต่สัญชาตญาณดิบอย่างเดียว"