“พ่อ!”
เสิ่นเมิ่งเหยารีบเดินไปหาพ่อ ก่อนจะโผเข้าไปกอด เห็นได้ชัดว่าพ่อลูกคู่นี้สนิทกันมาก
“เมิ่งเหยา นั่งรถไฟมาตั้งวัน คงเหนื่อยแย่เลยสินะ”
เสิ่นกั๋วหัวลูบศีรษะลูกสาว แล้วยิ้มอย่างเอ็นดู
จากนั้นสายตาคมกริบของเขาก็หันมาจับจ้องผม ทำให้ผมรู้สึกกดดันขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
เสิ่นเมิ่งเหยาเห็นท่าทางนั้นก็รีบแนะนำ “พ่อคะ นี่หงอวี่ เมื่อคืนบนรถไฟเขาช่วยหนูไว้...”
เสิ่นเมิ่งเหยาเล่าเรื่องเมื่อคืนบนรถไฟอย่างละเอียด ทั้งยังชมว่าผมกล้าหาญแค่ไหน
ผมโดนชมจนหน้าแดง มองเสิ่นกั๋วหัวแล้วพูดอย่างถ่อมตัว “คุณอาครับ จริง ๆ แล้วไม่ได้เกินจริงอย่างที่เมิ่งเหยาพูดหรอก ตอนนั้นผมก็กลัวเหมือนกัน”
เสิ่นกั๋วหัวเดินเข้ามาหาผม ใบหน้ามีรอยยิ้มอ่อนโยน “พ่อหนุ่ม ขอบใจที่ช่วยลูกสาวฉันไว้นะ”
“ไม่เป็นไรครับ เห็นคนเดือดร้อนก็ต้องช่วยอยู่แล้ว” ผมเกาหัว ยิ้มซื่อ ๆ
เสิ่นกั๋วหัวหัวเราะเบา ๆ ไม่พูดคำสุภาพต่อ แต่หยิบกระเป๋าสตางค์ออกมา แล้วดึงธนบัตรใบละ 100 หยวนปึกหนึ่งยื่นให้ผม
“เงินนี่ถือเป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ของฉัน รับไว้เป็นคำขอบใจแล้วกัน”
“คุณอาครับ ผมไม่เอาเงินหรอก”
ผมรีบโบกมือปฏิเสธ
แต่เสิ่นกั๋วหัวกลับยัดเงินใส่กระเป๋าผมอย่างไม่ยอมฟัง
ผมกำลังจะหยิบเงินออกมาคืนให้เขา เสิ่นเมิ่งเหยาก็พูดขึ้นว่า
“หงอวี่ พ่อให้ก็รับไว้เถอะ นายเพิ่งออกมาหางานทำ ยังไม่มีงานเป็นหลักแหล่ง ต้องใช้เงินอีกเยอะ อีกอย่าง นายช่วยฉันไว้ พ่อฉันจะขอบคุณก็เป็นเรื่องที่ควรอยู่แล้ว”
“แต่ผมช่วยเธอ ไม่ได้หวังเงินจริง ๆ นะ”
“ฉันรู้ เรื่องนั้นกับเรื่องนี้มันคนละเรื่องกัน ถ้านายไม่รับ ฉันจะงอนแล้วนะ”
เสิ่นเมิ่งเหยายื่นปากน้อย ๆ ทำท่าเหมือนกำลังโกรธ
เสิ่นกั๋วหัวเห็นสีหน้าของลูกสาว คิ้วก็ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
“ก็ได้ครับ งั้นผมรับไว้แล้วกัน”
ผมพยักหน้า สัมผัสได้ถึงความหนาของธนบัตรในมือ ทั้งตื่นเต้นทั้งกระดากใจ รู้สึกว่าไม่ควรรับเงินก้อนนี้เลย
เสิ่นเมิ่งเหยายิ้มอย่างมีความสุข ก่อนจะชวนผมขึ้นรถไปบ้านน้าหลิวฟาง โดยให้พ่อของเธอไปส่ง
ผมไม่อยากรบกวนเสิ่นเมิ่งเหยา หรือจะพูดให้ถูกก็คือผมรู้สึกด้อยกว่า เธอมีรถเบนซ์ ส่วนผมเป็นแค่หนุ่มบ้านนอกยากจน จะกล้าให้เธอไปส่งได้ยังไง
ยิ่งไปกว่านั้น เธอให้เงินขอบคุณผมมาตั้งเยอะแล้ว ผมยิ่งไม่กล้ารบกวนให้เธอไปส่งอีก
ผมจึงโกหกไปว่า “ผมนัดกับน้าไว้แล้วว่าจะรออยู่ที่สถานีรถไฟ ถ้าผมไปก่อน เดี๋ยวน้าก็หาไม่เจอ”
“งั้นใช้โทรศัพท์ฉันโทรหาน้าสิ บอกว่าไม่ต้องมาแล้ว ให้กลับไปรอที่บ้าน แล้วให้น้าบอกที่อยู่บ้านด้วย” เสิ่นเมิ่งเหยาหยิบโทรศัพท์ออกมายื่นให้ผม
“ไม่เป็นไรจริง ๆ ครับ บ้านน้าผมอยู่ค่อนข้างไกล พวกคุณอาจหาทางไม่เจอ” ผมปฏิเสธอีกครั้ง
“เมิ่งเหยา หงอวี่พูดมีเหตุผลนะ ยังไงน้าของเขาก็จะมารับอยู่แล้ว พวกเราอย่าไปวุ่นวายเลย เดี๋ยวน้าของเขาจะหาไม่เจอ” เสิ่นกั๋วหัวไม่ได้กระตือรือร้นเท่าเสิ่นเมิ่งเหยาอย่างเห็นได้ชัด
บางทีในสายตาเขา ผมช่วยลูกสาวไว้ครั้งหนึ่ง แต่เขาก็ให้เงินขอบคุณผมไปก้อนโตแล้ว จึงไม่ได้ติดค้างอะไรกัน สำหรับหนุ่มบ้านนอกที่ออกมาหางานทำอย่างผม เขาเลยไม่จำเป็นต้องกระตือรือร้นด้วยมากนัก
“ก็ได้ค่ะ” เสิ่นเมิ่งเหยาฟังพ่อแล้วมองผมด้วยสีหน้าผิดหวังเล็กน้อย “ถ้าน้ามารับแล้ว โทรกลับมาบอกฉันด้วยนะว่าถึงอย่างปลอดภัย”
“อืม ได้สิ” ผมพยักหน้า
“เอาละ เมิ่งเหยา ขึ้นรถกันเถอะ รถขวางถนนอยู่ ถ้าไม่ไปสักที คนขับข้างหลังได้ด่าเอาแน่”
เสิ่นกั๋วหัวโอบไหล่ลูกสาว เดินไปที่ประตูเบาะหลังของรถเบนซ์ พอคนขับเห็นก็รีบเปิดประตูให้
“หงอวี่ แล้วเจอกันนะ”
พอขึ้นรถแล้ว เสิ่นเมิ่งเหยาก็ลดกระจกลง โบกมือให้ผมพร้อมรอยยิ้ม
“อืม แล้วเจอกัน!”
ผมโบกมือตอบ มองรถค่อย ๆ แล่นจากไป ในใจรู้สึกถึงช่องว่างที่ยากจะอธิบาย
ตอนคุยกับเสิ่นเมิ่งเหยาบนรถไฟ ผมรู้ดีว่าฐานะของเราต่างกันอยู่บ้าง
แต่พอลงจากรถไฟแล้วเห็นรถเบนซ์ของพ่อเธอ ผมถึงได้รู้ว่าความแตกต่างระหว่างเรานั้นห่างกันราวฟ้ากับดิน
พูดตรง ๆ ก็คือเราสองคนอยู่กันคนละโลก
ความเพ้อฝันเล็ก ๆ ที่ผมมีต่อเสิ่นเมิ่งเหยาก่อนหน้านี้ มลายหายไปหมดสิ้น
เธอเป็นคุณหนูตระกูลร่ำรวย แถมยังเรียนมหาวิทยาลัยชื่อดัง ส่วนผมเป็นแค่คนใช้แรงงาน จะเป็นไปได้ยังไง
ผมหัวเราะเยาะตัวเอง ยัดธนบัตรหนักอึ้งในมือลงกระเป๋า แล้วเลิกคิดมาก เดินไปยังร้านขายของชำเล็ก ๆ ข้างสถานีรถไฟ
“เถ้าแก่ โทรศัพท์คิดนาทีละเท่าไหร่ครับ?”
“โทรในพื้นที่นาทีละ 2 หยวน โทรทางไกล 4 หยวน”
“แพงขนาดนั้นเลยเหรอครับ!”
ผมลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยกหูโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์น้าหลิวฟาง
จริง ๆ แล้วปี 1998 โทรศัพท์ไม่ได้แพงขนาดนั้นหรอก เพียงแต่ร้านในสถานีรถไฟโก่งราคา เพราะรู้ว่าคนที่มาโทรล้วนเป็นคนต่างถิ่นที่เพิ่งลงจากรถไฟ และกำลังรีบติดต่อญาติหรือเพื่อน
โทรศัพท์ดังอยู่นานกว่าจะมีคนรับ
“ฮัลโหล ใครน่ะ?”
ผมจำเสียงน้าหลิวฟางได้ทันที แต่ฟังดูเหมือนเพิ่งตื่นนอน
ผมรู้สึกแปลกใจนิดหน่อย กลางวันแสก ๆ แบบนี้ น้าไม่ต้องไปทำงานหรือไง?
แต่ผมไม่ได้คิดอะไรต่อ รีบพูดขึ้นว่า “น้าครับ ผมเอง”
“อ้อ หงอวี่เหรอ ถึงแล้วหรือ?”
“ครับ เพิ่งถึง”
“ได้ งั้นรออยู่ที่สถานีรถไฟนะ น้าจะไปรับเดี๋ยวนี้”
หลังวางสาย ผมจ่ายเงินให้เถ้าแก่ 2 หยวน จากนั้นหิ้วสัมภาระไปนั่งรอข้างกระบะต้นไม้ในลานกว้าง
ระหว่างรอ ผมแอบนับเงินที่พ่อของเสิ่นเมิ่งเหยาให้มา ทั้งหมด 3,500 หยวน สำหรับผมแล้วมันเป็นเงินก้อนโตจริง ๆ ชาตินี้ผมไม่เคยจับเงินมากขนาดนี้มาก่อน
ตอนแรกผมกะว่าจะถามน้าหลังจากมารับ ว่าส่งเงินกลับบ้านยังไง จะได้ส่งเงินก้อนนี้กลับไปให้ที่บ้าน
แต่พอคิดอีกที ผมเพิ่งออกจากบ้านมาได้วันเดียว ยังหางานไม่ได้เลยก็ส่งเงินกลับไปก้อนหนึ่งแล้ว จะอธิบายที่มาของเงินให้พ่อแม่ฟังยังไง?
จะบอกว่าผมต่อสู้กับคนร้ายบนรถไฟ แล้วช่วยคุณหนูบ้านรวยไว้ เธอเลยให้เงินเป็นคำขอบคุณงั้นเหรอ?
เห็นได้ชัดว่าพูดแบบนั้นไม่ได้
ก่อนออกจากบ้าน พ่อแม่กำชับผมเป็นพิเศษว่าเวลาอยู่ข้างนอก ให้ประพฤติตัวดี ๆ
แต่เพิ่งออกจากบ้าน ผมก็ไปต่อสู้กับคนร้ายแล้ว แบบนี้พ่อแม่จะวางใจได้ยังไง
พวกเขาคงต้องคอยกระวนกระวายทุกวัน กลัวว่าผมจะไปหาเรื่องทะเลาะวิวาทข้างนอก
หลังจากคิดทบทวนอย่างถี่ถ้วนแล้ว ผมตัดสินใจเก็บเงินก้อนนี้ไว้ก่อน ต่อไปพอได้เงินเดือนทุกเดือนค่อยแบ่งส่งกลับบ้านพร้อมกับเงินเดือน
ไม่รู้ว่ารอนานแค่ไหน พระอาทิตย์ก็ลับขอบฟ้าไปนานแล้ว
ระหว่างนั้นมีคนเข้ามาทักผมหลายคน ถามว่าจะให้เรียกรถหรือหาที่พักให้ไหม
ผมนึกถึงคำเตือนของเสิ่นเมิ่งเหยา จึงก้มหน้าไม่สนใจพวกเขา
ผมคอยล้วงกระเป๋าแตะเงินเป็นระยะ ๆ กลัวว่าจะหาย
ตอนที่นั่งจนเมื่อยและกำลังจะลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย ก็มีเสียงใสไพเราะเรียกชื่อผม
ผมหันขวับไปมองทันที คนที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือน้าหลิวฟาง
เธอสวมกระโปรงสั้นสีชมพู เผยให้เห็นเรียวขายาวขาวเนียน ผมสยายลงบนไหล่ ดูทั้งมีเสน่ห์และบริสุทธิ์ไร้เดียงสา
ผมถึงกับมองตาค้าง
ไม่ได้เจอกันหลายปี น้าหลิวฟางสวยกว่าที่ผมจำได้มาก
แถมยังดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้น มีเสน่ห์ของผู้หญิงมากกว่าเดิม
“น้าครับ”
เห็นหลิวฟางเดินบิดเอวเข้ามา ผมก็รีบลุกขึ้นทักทาย
หลิวฟางยิ้มแล้วพยักหน้าให้ “ไม่เลวนี่ ไม่เจอกันตั้งหลายปี โตสูงขนาดนี้แล้ว สูงกว่าน้าเกือบหนึ่งหัวแน่ะ แถมยังหล่อขึ้นด้วย กลายเป็นหนุ่มหล่อเต็มตัวเลยนะ”
เธอยกมือขึ้นเทียบส่วนสูงกับผม เพราะเรายืนใกล้กันเกินไป กลิ่นน้ำหอมจากตัวเธอลอยเข้ามา ทำให้ใจผมเริ่มหวั่นไหว
หลิวฟางสูงประมาณ 165 เซนติเมตร ส่วนผมสูง 175 เซนติเมตร ไม่ว่าจะในหมู่บ้านหรือที่โรงเรียน ผมก็เป็นคนตัวสูงที่หาได้ยาก
ผมพูดอย่างเขิน ๆ ว่า “น้าก็สวยขึ้นเหมือนกันครับ”
หลิวฟางหัวเราะคิก “ปากหวานจริง ๆ เอาละ กลับบ้านกับน้าเถอะ”
ผมหิ้วสัมภาระเดินตามหลิวฟางไปที่ริมถนน
หลิวฟางโบกเรียกแท็กซี่คันหนึ่ง ช่วยผมเอาสัมภาระใส่ท้ายรถ ก่อนที่เราจะขึ้นรถไปด้วยกัน
กระโปรงที่เธอใส่ก็สั้นอยู่แล้ว พอนั่งลงก็ยิ่งสั้นขึ้นไปอีก ผมมองเห็นกางเกงซับในสีเนื้อ รีบเบือนสายตาหนี ไม่กล้ามองส่งเดช
“คนขับ ไปจิ่วสุ่ยเคิง เขตพานอวี๋ค่ะ”
หลิวฟางไม่ทันสังเกตสายตาของผม เธอบอกคนขับแล้วหันมายิ้มให้ “นั่งรถไฟมาตั้งวัน คงเหนื่อยมากสินะ?”
“ก็พอไหวครับ” ผมทำตัวเกร็งมาก ไม่ค่อยกล้าสบตาหลิวฟาง
ถึงเธอจะสนิทกับแม่ผมมาก และตอนเด็ก ๆ ก็อุ้มผมบ่อย แต่เราไม่ได้เจอกันมาหลายปี เลยรู้สึกห่างเหินอยู่บ้าง ยิ่งเธอแต่งตัวแบบนี้ ผมก็ยิ่งรู้สึกเหมือนมีระยะห่างระหว่างเรา
“เดี๋ยวถึงบ้านแล้ว อาบน้ำก่อนนะ นั่งรถไฟมาทั้งวันทั้งคืน เหงื่อออกเต็มตัวเลย อาบเสร็จน้า จะพาไปกินข้าว ส่วนเรื่องหางาน พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน” หลิวฟางพูด
ผมพยักหน้า “ครับ” ใบหน้าแดงก่ำ รู้สึกกระอักกระอ่วนมาก
จริง ๆ แล้วผมได้กลิ่นเหงื่อตัวเองอยู่แล้ว แค่คิดว่าคนอื่นคงไม่ได้กลิ่น ที่ไหนได้พอน้าหลิวฟางพูดแบบนี้ ผมถึงรู้ว่าตัวเองหลอกตัวเองชัด ๆ
ขณะเดียวกัน ผมก็นึกถึงเสิ่นเมิ่งเหยา
ตอนอยู่บนรถไฟ เธอนั่งใกล้ผมขนาดนั้น แถมยังเคยพิงตัวผมด้วย เธอคงได้กลิ่นเหมือนกัน แต่กลับไม่เคยรังเกียจผมเลย แถมยังทำดีกับผมและสนิทสนมด้วยเสมอ
พอคิดถึงเรื่องพวกนี้ ในใจก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมา
“จริงสิ เมิ่งเหยายังฝากให้ผมโทรกลับไปหา จะขอยืมโทรศัพท์น้าโทรหาเธอดีไหมนะ?” ผมพึมพำในใจ
“นี่ คิดอะไรอยู่เหรอ?” หลิวฟางเห็นผมเหม่อ จึงขมวดคิ้วเล็กน้อย
ผมได้สติ คิดจะเล่าเรื่องเสิ่นเมิ่งเหยาให้น้าหลิวฟัง
แต่พอคำจะหลุดจากปาก ผมก็กลืนมันกลับลงไป
ผมกลัวว่าน้าจะเอาเรื่องนี้ไปบอกพ่อแม่
“มะ...ไม่ได้คิดอะไรครับ แค่เพิ่งออกจากบ้านมาไกลเป็นครั้งแรก ก็เลยตื่นเต้นนิดหน่อย” ผมตอบอย่างรู้สึกผิด
หลิวฟางยิ้ม “จะตื่นเต้นไปทำไมล่ะ มีน้าคอยดูแลอยู่ไม่ใช่เหรอ”
พูดจบ เธอก็ตบไหล่ผมเบา ๆ “ต่อไปอยู่หยางเฉิง ไม่ว่าจะเจอเรื่องอะไรก็ต้องบอกน้านะ อย่าเก็บไว้คนเดียว เข้าใจไหม?”
“ครับ ผมรู้แล้ว” ผมพยักหน้า รู้สึกซาบซึ้งขึ้นมาเล็กน้อย
ตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของหลิวฟางก็ดังขึ้น
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เห็นว่าเป็นเบอร์แปลกหน้า จึงกดวางสายโดยไม่คิดอะไร
ภายหลังผมถึงได้รู้ว่า สายนั้นเป็นเสิ่นเมิ่งเหยาโทรมา
เสิ่นเมิ่งเหยาเห็นว่าผมไม่โทรกลับไปหาเสียที จึงโทรหาหลิวฟางเพื่อถามว่าไปรับผมที่สถานีรถไฟหรือยัง
แต่หลิวฟางคิดว่าเป็นสายก่อกวนจากลูกค้า จึงกดวางไป