ในเวลานี้ สวีจือโจวเพิ่งกินข้าวเย็นเสร็จ มือสะอาดหมดจด สีหน้าผ่อนคลายและสงบ
เขามองดูข้อความลอยบนหน้าจอที่หนาแน่นในจอ ดวงตามีรอยยิ้มอ่อน ๆ ไม่มีท่าทีวางตัวเลยแม้แต่น้อย
หยุดไปครู่หนึ่ง เขาก็ลุกขึ้นยืน เดินอย่างช้า ๆ ไปยังหน้ากล้องของห้องถ่ายทอดสด ท่าทางผ่อนคลายและเป็นธรรมชาติ โบกมือให้กล้องเบา ๆ
“สวัสดีตอนเย็นทุกคน”
เพียงคำทักทายสั้น ๆ เสียงนุ่มนวลและสดชื่น ส่งผ่านการถ่ายทอดสดออกไป ทำให้ความวุ่นวายของชาวเน็ตทั่วประเทศสงบลงได้ในทันที
เจ้าเหวินหยวนเห็นดังนั้น ก็รีบถือโทรศัพท์ตามเข้ามา ยื่นหน้าจอไปให้สวีจือโจวดูอย่างชาญฉลาด เพื่อให้เขามองเห็นเนื้อหาข้อความลอยได้ชัดเจน
สวีจือโจวจึงลากเก้าอี้ว่างตัวหนึ่งมานั่งหน้าคล้องอย่างมั่นคง มองดูข้อความลอยที่เลื่อนอย่างรวดเร็วด้วยความสนใจ
คำถามสารพัดผุดขึ้นมาไม่หยุด หลากหลายและตลกมาก
เขาเลือกคำถามยอดนิยมบางคำถาม ค่อย ๆ ตอบทีละคำ น้ำเสียงเป็นกันเอง เหมือนคุยกับเพื่อนเก่า
สิ่งแรกที่เต็มหน้าจอ คือข้อความที่เร่งเร้าให้เล่าเรื่อง
“เถ้าแก่สวี เมื่อไหร่จะเริ่มเล่าไซอิ๋วคะ? รอตั้งนานแล้ว!”
สวีจือโจวมองดูคำเร่งเร้าเต็มจอ มุมปากยิ้มอย่างอบอุ่น ตอบเบา ๆ ว่า “ไม่ต้องรีบ เดี๋ยวก็เริ่มแล้ว หลังจากกินแกะย่างทั้งตัวเสร็จ ทุกคนพักผ่อนสักครู่ แล้วเราจะเริ่มเล่าตามเวลา”
เพียงคำตอบง่าย ๆ ก็ทำให้ความคาดหวังของชาวเน็ตทั่วประเทศสงบลงได้ในทันที ห้องถ่ายทอดสดเต็มไปด้วยข้อความ “เย้!”
ต่อมา ก็มีชาวเน็ตจำนวนมากถามถึงเรื่องเพลงที่จะปล่อย
“เพลงใหม่ ๆ ที่เถ้าแก่สวีแต่ง เมื่อไหร่จะลงแพลตฟอร์มคะ? ฟังเพลินมาก อยากเปิดซ้ำตลอด!”