คุยกันอีกสองสามประโยคก็วางสาย สวีจือโจววางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ ลุกขึ้นเดินเปิดประตูออกไปข้างนอก
ด้านนอกลานบ้าน บนพื้นที่ว่างริมถนนฝั่งติดภูเขา ไฟยังสว่างอยู่ ผู้ใหญ่บ้านกำลังพาลูกบ้านหลายคนมาช่วยกันลงมือ หลัวฟานกับเว่ยปินก็ช่วยเป็นแรงเสริมอยู่ข้าง ๆ บางคนถือพลั่วกำลังปรับหน้าดิน บางคนนั่งยอง ๆ เก็บเศษหินก้อนสุดท้ายไปกองไว้ข้าง ๆ ทำงานมาทั้งวัน ตอนนี้งานใกล้จะเสร็จแล้ว ทุกคนเลยทำท่าช้าลง แต่ก็ไม่มีใครกลับ
สวีจือโจวมองพื้นที่ตรงหน้า รู้สึกสบายใจขึ้นมาไม่น้อย
ที่ดินผืนนี้ติดกับกำแพงด้านนอกของบ้านพักแสงยามเย็น ทอดยาวจากขอบถนนไปจนถึงเชิงเขา เดิมเต็มไปด้วยหญ้ารกกับพุ่มไม้ ต้นไม้คอเอียงสองสามต้นตั้งระเกะระกะ กินพื้นที่ไปเยอะมาก พื้นเต็มไปด้วยเศษหินกับรากหญ้าแห้ง ปกติไม่มีใครเดินมาทางนี้เลย
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว
หญ้ารกถูกเก็บจนเกลี้ยง พุ่มไม้ถูกตัดจนหมด ต้นไม้คอเอียงพวกนั้นก็ย้ายไปแล้ว พื้นดินแม้จะยังไม่ได้ปรับให้เรียบสนิท แต่สายตาที่มองดูก็สะอาดตาขึ้นมาก จากข้างถนนไปจนถึงเชิงเขา พื้นที่โล่งทั้งผืนโผล่ออกมาสะอาดตากว้างขวาง
นี่คือเรื่องที่เขาคุยกับผู้ใหญ่บ้านไว้ตอนเช้า พอเก็บกวาดเสร็จก็เป็นอย่างที่คิดไว้จริง ๆ
เขากำลังยืนดูอยู่ ผู้ใหญ่บ้านคาบบุหรี่เดินข้ามมาจากอีกฝั่งของพื้นที่ว่าง พอเดินมาถึงก็ยืนลงข้าง ๆ เลียนแบบท่าทางของสวีจือโจว กวาดตามองพื้นที่รอบ ๆ แล้วก็ยิ้มแล้วพูดขึ้น: “เป็นไงเสี่ยวสวี ตอนนี้ที่เพียงพอแล้วใช่ไหม?”