ป้าวังมองท่าทางมั่นใจเต็มร้อยของเขา ก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนใจ แล้วเอ่ยราคาที่ทำให้คนได้ยินถึงกับถอยหลัง:"ห้าร้อยห้าสิบล้าน หักไม่ได้ ลดไม่ได้ ต่อไม่ได้"
พอได้ยินตัวเลขนี้ สวีจือโจวก็พลอยแปลกใจไม่น้อย
ไม่กี่วันมานี้เขาก็พอจะจับทางได้บ้าง
ทำเลแถบหมู่บ้านเหวินปี้ ค่าเช่าเกสต์เฮาส์ต่อปีแพงสุดก็ไม่เกินหกเจ็ดหมื่น ห้าร้อยห้าสิบล้านนี่เช่าได้เป็นเจ็ดแปดสิบปีเลยทีเดียว แถมมีเงินก้อนนี้ ไปซื้อลานบ้านแถวเมืองเก่ามาสักหลัง เช่าอีกหลายสิบปี อยู่แบบสงบสุขสบายใจ กว่าการทำแบบนี้ตั้งร้อยเท่า
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าบ้านหลังนี้ถ้าจะทำเป็นเกสต์เฮาส์จริง ๆ รื้อแล้วสร้างใหม่ อย่างน้อยต้องทุ่มอีกสองสามล้าน รวมแล้วก็แปดกว่าล้านจมลงไป
แปดกว่าล้าน เอาไปทำอะไรไม่ดี?
ถ้าเป็นสวีจือโจวชาติที่แล้ว พอได้ยินราคานี้ ไม่ต้องพูดอะไรสักคำ หันหลังเดินหนีทันที เขาไม่ใช่คนไม่มีเงิน แต่ไม่คุ้ม ยุคนั้นเขาคิดเล็กคิดน้อยเป็นนิสัย ทุกสตางค์ต้องใช้ให้คุ้มค่า ของที่ราคาเกินจริงขนาดนี้ แค่แตะก็ไม่แตะ
แต่สวีจือโจวตอนนี้ ยืนอยู่ในลานบ้าน มองทะเลสาบเอ๋อร์ไห่ที่กว้างใหญ่เบื้องหน้า สายลมจากเขาซังซานพัดโชยมา ความคิดในหัวต่างไปสิ้นเชิง
บางสิ่ง บอกจริง ๆ ว่าไม่ใช่เงินจะวัดได้ง่าย ๆ
ลานบ้านนี้ ภายนอกเห็นภูเขากว้างทะเลไกล ภายในซ่อนเร้นสองลานอันเงียบสงบ พื้นที่กว้างขวาง ทัศนียภาพไร้สิ่งบดบัง ที่ตั้งสูงกว่าและเงียบพอสมควร ซ้ายขวาไม่มีบ้านประชิด เงื่อนไขเหล่านี้รวมกันแทบจะหาไม่ได้แล้ว พลาดหลังนี้ไป ครั้งหน้าจะหาที่ถูกใจขนาดนี้ได้อีกเมื่อไหร่ไม่มีใครรู้
ใจเขาตัดสินใจแล้วว่าจะเอาให้ได้ แต่หลักการค้าขายเขาเข้าใจดีกว่าคนอื่น ยิ่งอยากได้มากเท่าไหร่ ยิ่งต้องไม่โผล่ให้เห็นบนหน้า ถ้าเผยความร้อนรนออกมา เขาจะจับทางเราได้ ตอนนั้นก็ไม่ใช่เรื่องห้าร้อยห้าสิบล้านแล้ว
สวีจือโจวหันสายตาจากทะเลสาบเอ๋อร์ไห่กลับมา มองป้าวัง แล้วถามด้วยน้ำเสียงปกติ:"ป้าวัง ก่อนหน้านี้ที่เจ้านายต่างถิ่นคนนั้นมาซื้อ สุดท้ายเค้าเสนอราคาเท่าไหร่"