สวีจือโจวร้องเพลง "จูบอำลา" จบลง สายลมยามค่ำพัดพาท่วงทำนองอันไพเราะสุดท้ายให้หายไปในยามค่ำคืน
ความเงียบกินเวลาสองสามวินาที วินาทีถัดมา เสียงปรบมือและเสียงเชียร์ดังสนั่นหวั่นไหว ยิ่งกว่าทุกครั้ง
นักท่องเที่ยวหลายพันคนใต้เวทีพากันลุกขึ้น แสงไฟฉายจากมือถือส่องสว่างสั่นไหวไปมา ทุกคนยังคงจมอยู่กับบรรยากาศของเพลงรักต้นฉบับใหม่ล่าสุดที่เพิ่งจบลงไปไม่นานนัก
ห้องถ่ายทอดสดแทบจะระเบิด ชาวเน็ตออนไลน์กว่าสามล้านคนคอมเมนต์ถล่มทลาย ข้อความลอยบนหน้าจอแน่นไปหมดทั้งจอ แทบมองไม่เห็นช่องว่าง
"ช่วยด้วย! เถ้าแก่สวีซ่อนเพลงเทพไว้อีกกี่เพลงกันแน่!"
"จาก 'พรุ่งนี้จะดีกว่านี้' ถึง 'วัยเด็ก' 'ต้นเดือนกรกฎาคม' 'เธอในอดีต' มาถึง 'จูบอำลา' เพิ่งจะเพลงต้นฉบับเพลงที่ห้าเองนะ!"
"แต่ละเพลงสไตล์ไม่ซ้ำกันเลย ทุกเพลงคลาสสิก ทุกเพลงเพราะ ฟังเท่าไหร่ก็ไม่เบื่อ!"
"ความสามารถในการแต่งเพลงขนาดนี้ ไม่ต้องพูดถึงเทพแห่งทำนองหรอก ฉันว่าเป็นที่สุดของวงการเพลงเลยก็ว่าได้!"
ในขณะที่ทั้งโลกอินเทอร์เน็ตกำลังฟินกับเพลงใหม่ของสวีจือโจว แสงไฟบนเวทีก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป แสงสีเหลืองนวลส่องทั่วทั้งเวที อินโทรจังหวะผ่อนคลายค่อยๆ ดังขึ้น
ไม่มีความวุ่นวาย พอท่วงทำนองที่คุ้นเคยดังออกมา ทุกคนในที่นั้นก็เข้าใจได้ทันที
เป็นเพลง "ทะเลใหญ่"
เจ้าเหวินหยวนถือไมโครโฟน ก้าวเท้าเบาๆ ขึ้นเวทีอีกครั้ง เขายืนอยู่กลางเวที หันหน้าไปทางแสงดาวมากมายใต้เวที สายตาเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มที่ผ่อนคลายและอบอุ่น รับกระแสความนิยมทั้งสนามได้อย่างมั่นคง
ตอนซ้อมใหญ่ตอนบ่าย นักท่องเที่ยวหลายคนเคยได้ยินเพลงนี้มาก่อนแล้ว พอท่วงทำนองที่คุ้นเคยดังขึ้นอีกครั้ง ความรู้สึกคุ้นเคยก็พุ่งทะยานขึ้นมาทันที
"จากชายทะเลอันไกลโพ้น เธอที่ค่อยๆ หายไป ใบหน้าที่เคยคลุมเครือ กลับค่อยๆ ชัดเจน"