เสี่ยวเจียงหลับตานิ่งไปสองสามวินาที เมื่อลืมตาขึ้นมา ในแววตาของเธอมีบางอย่างที่ต่างไปจากเดิม นิ้วของเธอแตะลงบนสายกีตาร์เบาๆ ทำนองโหมโรงที่อ่อนโยนก็ไหลเอื่อยออกมาอย่างช้าๆ
เป็นเพลงลูกทุ่งของหัวกั๋วเพลงหนึ่ง
เพลงนี้ได้รับความนิยมอย่างมากในหมู่คนหนุ่มสาว แทบจะทุกคนเคยได้ยิน พอโหมโรงดังขึ้น ด้านล่างก็มีคนร้องอ้าขึ้นมา แล้วก็ส่งเสียงฮัมตามเบาๆ
น้ำเสียงของเสี่ยวเจียงฟังแล้วสบายมาก เป็นน้ำเสียงแหบพร่าราวกับควันบุหรี่ที่ค่อนข้างทุ้ม มีเนื้อสัมผัสกรุบกริบเล็กน้อย ร้องเพลงลูกทุ่งแบบนี้ได้ดีมากจนแทบจะไร้ที่ติ
ตอนเธอร้องประโยคแรก เสียงด้านล่างก็เงียบลงทันที
"ว้าว..." มีคนเอ่ยชมเบาๆ
เพราะเพราะมาก
ไม่มีการอวดทักษะแบบนักร้องอาชีพ แต่เป็นการร้องที่เป็นธรรมชาติ จริงใจ ทุกคำเหมือนกำลังเล่าเรื่องราวอยู่ น้ำเสียงของเธอมีความสามารถในการสื่ออารมณ์เป็นพิเศษ ทำให้ผู้คนอดไม่ได้ที่จะเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ
พอถึงท่อนฮุก พวกหนุ่มสาวด้านล่างก็เริ่มร้องตามพร้อมกัน
เริ่มจากกลุ่มคนแถวหน้า แล้วค่อยๆ แผ่ขยายไปด้านหลัง ถ่ายทอดกันไปทีละคน สุดท้ายเสียงของคนหลายร้อยคนหลอมรวมกัน ลอยอยู่เหนือลานตากข้าว
สายลมอ่อนๆ พัดมา เสียงเพลงล่องลอยไปไกลตามลม ผสมกับทำนองกีตาร์ ทำให้บรรยากาศดีเป็นพิเศษ
เสี่ยวเจียงเองก็ยิ่งร้องยิ่งอิน ดวงตาปิดลงเล็กน้อย นิ้วมือดีดบนสายกีตาร์อย่างช่ำชอง ร่างกายโยกเยกเบาๆ ตามจังหวะ
ร้องจบหนึ่งเพลง เสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องด้านล่างแทบจะปลิวหลังคาลานตากข้าวออกไปเลยทีเดียว
"เพราะมาก!!"
"เพราะเกินไปแล้ว!"
"เสี่ยวเจียงเก่งมาก!!"
ล่าม้าสามคนนั่นตะโกนดังที่สุด เสียงแทบจะแหบแตก