คุยทักทายกันง่าย ๆ ไม่กี่คำ ทุกคนก็กลับมานั่งล้อมโต๊ะหินเหมือนเดิม
สวีจือโจวกวาดตามองคนที่ตัดสินใจอยู่ต่อ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจาง ๆ “ในเมื่อพวกคุณตัดสินใจจะอยู่รอจนบาร์เพลงเปิดแล้ว ผมก็จะจัดการเรื่องสำคัญให้สองเรื่อง เรื่องแรก เดี๋ยวผมไปคุยกับผู้ใหญ่บ้าน ให้เช่าบ้านหลังใหญ่ทั้งหลังในหมู่บ้าน พวกคุณจะได้อยู่ด้วยกันแล้วหารค่าเช่ากัน แบบนี้คุ้มกว่าพักเกสต์เฮาส์ทุกวัน อยู่ระยะยาวก็ประหยัดค่าใช้จ่ายได้ก้อนใหญ่”
พอได้ยินแบบนี้ เสี่ยวเจียงกับคนอื่น ๆ ก็ตาเป็นประกาย สีหน้าดีใจจนปิดไม่มิด
ยังไม่ทันที่พวกเขาจะได้โห่ร้อง สวีจือโจวก็พูดต่อ “เรื่องที่สอง พอเทศกาลดนตรีจบลง ผมจะไปคุยกับผู้อำนวยการฟั่น ขอยืมห้องอัดเสียงมืออาชีพของคณะศิลปะการแสดง แล้วอัดเพลงทั้งหมดที่เคยแต่งให้พวกคุณให้เป็นเวอร์ชันเพลงออนไลน์อย่างเป็นทางการ จากนั้นจะนำขึ้นแพลตฟอร์มเพลงใหญ่ ๆ ทุกแห่ง รายได้ออนไลน์จากเพลง ผมได้แปดส่วน พวกคุณได้สองส่วน”
พอพูดจบ เสี่ยวเจียงกับคนอื่น ๆ ก็เบิกตากว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
ต้องรู้ว่าทั้งเนื้อร้อง ทำนอง ลิขสิทธิ์ รวมถึงการประชาสัมพันธ์ดึงดูดผู้ฟัง ล้วนเป็นสวีจือโจวจัดการเองทั้งหมด พวกเขาแค่ร้องเพลง ไม่ต้องควักเงินลงทุนสักแดง แต่ตอนนี้กลับได้ส่วนแบ่งสองส่วนไปฟรี ๆ แบบนี้ก็เหมือนสวรรค์ประทานโชคมาให้ชัด ๆ!
เจ้าเหวินหยวนตื่นเต้นจนกระโดดอยู่กับที่สองทีทันที โบกไม้โบกมือไม่หยุด “เถ้าแก่สวี คุณใจกว้างเกินไปแล้ว!”