หานเสี่ยวเสี่ยวฟังเงียบ ๆ รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ หายไป แววตาเพิ่มความเข้าใจขึ้นมาหลายส่วน ก่อนจะเอ่ยถามต่อ “แล้วเรื่องเล่านิทาน อาหารฟรี แกะย่างทั้งตัว รวมถึงเทศกาลดนตรีในตอนนี้ ล้วนไม่ใช่สิ่งที่คุณวางแผนไว้ล่วงหน้าหรือคะ?”
“เป็นเรื่องบังเอิญทั้งหมด” สวีจือโจวโบกมือ ใบหน้าฉ่ำไปด้วยรอยยิ้มขม ๆ อธิบายอย่างใจเย็น “การเล่าเรื่องไซอิ๋วเป็นสถานการณ์เฉพาะหน้าน่ะ ตอนนั้นเกสต์เฮาส์แน่นเป็นปลาเต็มกระป๋อง ผู้คนพลุกพล่าน ใช้ไฟฟ้าเกินพิกัดจนฟิวส์ตัดไฟดับพอดี”
“ตอนนั้นผมคิดว่า แขกหลายร้อยคนเดินทางมาไกล แค่ตอนเย็นไฟดับมืดทั้งที่แบบนี้ ถ้าจบแบบกะทันหัน แน่นอนว่าทุกคนต้องมีความรู้สึกแย่มาก ๆ แล้วทั้งเน็ตก็จะมีแต่รีวิวไม่ดี เกสต์เฮาส์ที่เพิ่งเปิดใหม่ก็จะพังพินาศ ผมหาใจทำอะไรไม่ได้ ก็เลยคิดฉุกเฉินขึ้นมา เล่านิทานให้ทุกคนฟังท่ามกลางแสงเทียน เพื่อรับมือกับสถานการณ์เฉพาะหน้า รักษาชื่อเสียงเอาไว้”
“ส่วนอาหารกลางวันฟรี อาหารเย็นฟรี นั่นเพราะตอนนั้นมีนักท่องเที่ยวเดินทางมาจากที่ไกล ๆ เยอะมาก แต่หมู่บ้านยังไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกอะไรเลย น่าเล่นน้อยมาก ทุกคนมาถึงที่นี่แทบจะแค่ถ่ายรูปหน้าประตูเกสต์เฮาส์สองสามใบก็ไม่มีอะไรทำ เดินเล่นไม่กี่นาทีก็ต้องจากไปอย่างเสียดาย”
“ผมเห็นทุกคนเดินทางมาอย่างเหนื่อยหน่าย สุดท้ายแค่ถ่ายรูปแล้วก็กลับไป ก็รู้สึกเสียดายจริง ๆ เลยคิดว่า ต่อให้ไม่มีอะไรให้เล่น อย่างน้อยก็ให้ทุกคนได้กินข้าวร้อน ๆ สักมื้อ กลับไปพร้อมกับความสุขและความทรงจำที่ดี ไม่ได้มาเปล่า ๆ แค่นั้นเอง”