ตั้งแต่คณะกรรมการกลางสันนิบาตเยาวชนคอมมิวนิสต์แชร์คลิป ทั้งบ้านทั้งสวนก็เหมือนเทศกาลตรุษจีน บรรยากาศชื่นมื่นไปหมด
ชุยเหอ ถงเยว่เยว่ และพนักงานคนอื่นๆ ตอนทำงานมุมปากแทบจะฉีกไปถึงติ่งหู เดินกันมาแบบมีลมแรง
บรรดาแขกที่พักก็ตื่นเต้นกันสุดๆ
ต่างคนต่างถือมือถือ พอสกรอลเจอแชร์ใหม่ก็ตะโกนขึ้นมาทันที แล้วคนรอบข้างก็รีบแห่ไปดู พอดูจบก็พร้อมใจกันร้องว้าว
"เว้ย! อีกแล้ว! หนังสือพิมพ์กว่างหมิงก็ลงแล้ว!"
"หนังสือพิมพ์เยาวชนจีนก็มีด้วย!"
"ฉันสกรอลเจอแอ็กเคาท์สันนิบาตเยาวชนของจังหวัดเราแล้ว! เขาก็แชร์เหมือนกัน!"
"โคตรเทพเลยอ่ะ..."
ทุกคนพูดกันคนละประโยคสองประโยค ยิ่งพูดยิ่งตื่นเต้น ยิ่งพูดยิ่งฮึกเหิม
ส่วนสายตาที่ทุกคนมองสวีจือโจวนั้น แทบจะเปล่งประกาย
ในแววตานั้นมีทั้งความศรัทธา ความชื่นชม และความรู้สึกภาคภูมิใจที่ว่า ฉันเนี่ยนะ รู้จักคนที่เทพขนาดนี้
สวีจือโจวเดินไปทางไหน สายตาก็ตามไปทางนั้น
ทำให้สวีจือโจวรู้สึกเก้อๆ ไปหน่อย
แต่ในใจลึกๆ เขาก็แอบฟินอยู่เหมือนกัน
จะไม่ให้ฟินได้ยังไง ในเมื่อมีคนมากมายขนาดนี้แห่กันมาชื่นชม ใครๆ ก็ต้องใจฟูกันทั้งนั้น
แต่บนสีหน้า เขายังคงมาดนิ่งๆ ตามปกติ ทำอะไรก็ทำไปเรื่อย เหมือนกับว่าเรื่องที่คณะกรรมการกลางสันนิบาตเยาวชนแชร์คลิปนั้นไม่เกี่ยวกับเขาสักนิด
แต่มีเพียงเขาเองที่รู้ดีว่า เมื่อกี้เขาแอบไปหลบอยู่ในห้องน้ำ ตัวโตขนาดนี้แล้ว ยังแอบยิ้มหน้ากระจกอยู่คนเดียวตั้งห้านาทีเต็ม
ส่วนความครึกครื้นในบ้านสวนนั้น เป็นเพียงภาพสะท้อนเล็กๆ ของเมืองไห่ตงทั้งหมดเท่านั้น