เหอหมานลงมือทันที
เธอเปิดสมุดโทรศัพท์ นิ้วโป้งหยุดอยู่บนชื่อที่เซฟไว้ว่า "นก" สองวินาที ก่อนกดโทรออก
โทรศัพท์ดังสามครั้งจึงมีคนรับ ปลายสายกดเสียงต่ำ พื้นหลังมีเสียงข่าวทีวีเลือน ๆ ปนมา: "พี่หมาน? หายากนะ อยู่ดี ๆ โทรหาฉันได้ยังไง?"
คนนี้ชื่อนกแก่ เป็นคนเก่าแก่ในวงการ เคยเป็นนักข่าวสายบันเทิง เลิกไปนานแล้ว หันมาทำธุระใต้ดิน คอยรับจัดการเรื่องที่ขึ้นโต๊ะไม่ได้
เหอหมานเคยจ้างเขาหลายครั้งตอนที่สื่อนั่นยังรุ่ง ๆ ฝีมือสะอาด ปากแน่น ราคาไม่ถูกเลยสักครั้ง
"นกแก่" เหอหมานเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ นิ้วเคาะโต๊ะไปมาโดยไม่รู้ตัว "มีงาน จะรับไหม"
"งานพี่หมาน จะไม่รับได้ยังไง" นกแก่หัวเราะเบา ๆ เสียงทีวีเบาลง คงเป็นเขาปิดเสียง "เรื่องอะไร"
เหอหมานเล่าเรื่องให้ฟังคร่าว ๆ
นกแก่ฟังจบ ไม่ถามเหตุผล ทำอาชีพนี้มีกติกา อะไรไม่ควรรู้ก็อย่าถาม
นกแก่จุดบุหรี่สูดเข้าไปหนึ่งคำ แล้วพูดเนิบ ๆ: "เรื่องสุขอนามัยอาหาร... ทิศทางถูกต้อง แต่งบไม่น้อย"
"เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา" ปลายนิ้วของเหอหมานลากไปตามขอบโต๊ะ "ฉันต้องการความแน่นอน"
"ความแน่นอน พี่วางใจได้เลย" นกแก่พ่นควันออกมา "ต่อสามชั้น ชั้นบนสุดไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเจ้าของงานคือใคร เกิดเรื่องขึ้นสืบลงไป ตัดที่ชั้นสองก็ขาด ไม่ถึงตัวพี่แน่นอน"
เหอหมานไม่พูด นิ้วเคาะโต๊ะสองครั้ง ก่อนเอ่ย: "ใบวินิจฉัย ใช้ของจริง อย่าใช้ตัดต่อ มันโดนจับได้ง่ายเกินไป"
"ของจริง?" เสียงนกแก่แฝงความแปลกใจ "งั้นต้องบวกเงินเพิ่ม ใบจริงต้องหาคนไปจองคิวโรงพยาบาลจริง ต้องหลายโรง แล้วยังต้องสลับเวลาให้ไม่ซ้ำกัน ยุ่งยาก"