หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว สวีจือโจวควักโทรศัพท์ออกมา ส่งข้อความหาเฉินยงหมิง
"หัวหน้าส่วนเฉิน รบกวนให้เจิ้งข่ายหมิง หวังเซียนเอ๋อร์ ทั้งห้าคนที่เป็นวัยรุ่นหน่อย มาคอยอยู่ที่คณะกรรมการหมู่บ้านตอนสิบโมงตรงนะ มีงานจะมอบหมาย"
ข้อความส่งไปยังไม่ถึงสองวินาที เฉินยงหมิงก็ตอบกลับมาด้วยสติกเกอร์โอเค ไม่มีข้อความอื่นใดอีก
สวีจือโจวดูจอแล้วอดขำไม่ได้ ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าอีกฝ่ายตอนนี้คงยุ่งจนแทบไม่ได้หยุด
เก็บโทรศัพท์เข้าที่ สวีจือโจวยกกระเป๋าเอกสาร เดินออกจากเคาน์เตอร์ พอถึงลานบ้านก็เห็นอาจี๋นั่งคุยอยู่ที่โต๊ะหิน จึงร้องเรียก
"อาจี๋ ไปกันได้แล้ว"
อาจี๋รีบจบบทสนทนาทันที ลุกขึ้นเดินตามอย่างรวดเร็ว ท่าทางให้ความเคารพ: "ครับ!"
สองคนเดินเคียงข้างออกจากบ้านพักแสงยามเย็น มุ่งหน้าไปทางคณะกรรมการหมู่บ้าน
ในเวลานี้ หมู่บ้านเหวินปี้ ละทิ้งความเงียบสงบในอดีตไปอย่างสิ้นเชิง ทุกหนทุกแห่งเต็มไปด้วยภาพความวุ่นวายในการเตรียมงาน
ตามทางเดินเห็นชาวบ้านและเจ้าหน้าที่ที่กำลังยุ่งกันขะมักเขม้น ทุกคนแบ่งงานกันชัดเจน ต่างคนต่างทำหน้าที่ของตน บ้างถือเครื่องมือตัดหญ้าริมทาง ขนขยะ บ้างจัดระเบียบถนนในหมู่บ้าน เปิดทางสัญจร บ้างแบ่งเขตพื้นที่แผงลอยในตลาดสินค้าวัฒนธรรม มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเดินตรวจตราตามเส้นทาง ตรวจสอบความเสี่ยงด้านความปลอดภัย
แต่ตอนนี้นักท่องเที่ยวจำนวนมากยังมาไม่ถึง ความคึกคักในหมู่บ้านจึงเป็นเพียงความวุ่นวายในการเตรียมงานภายใน ไม่มีฝูงชนแออัด ทุกอย่างกำลังดำเนินไปอย่างเป็นระบบ
เดินลอดผ่านไปมา สัมผัสได้ถึงพลังชีวิตที่เบ่งบานของหมู่บ้าน ต่างจากหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่เงียบเหงาเมื่อก่อนราวกับคนละที่