แสงในห้องโถงนุ่มนวล แสงแดดยามบ่ายสาดเฉียงผ่านหน้าต่างบานใหญ่ ทาดวงอาทิตย์อุ่นๆ ลงบนพื้น สวีจือโจวพาสามคนเดินไปที่โซฟากลุ่มหนึ่งใกล้หน้าต่าง แล้วชี้มือขึ้นว่า "นั่งๆๆ อย่ายืนคุยกัน"
เฉินยงหมิงไม่เกรงใจ นั่งลงบนโซฟาตัวยาว หลินเซี่ยวกับเจ้ายวนนั่งตามสองข้างของเขา ท่าทางทั้งคู่ตั้งตัวตรงเล็กน้อย แต่สายตากลับอดชำเลืองมองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ไม่ได้
ผ่านกระจกมองเห็นวิวในลานบ้าน กลุ่มคนใต้ต้นไม้เขียวใหญ่เริ่มเล่นไพ่กันอีกครั้ง เสียงไพ่นกกระจอกดังแกร๊กแกร๊กแว่วเข้ามา ปนกับเสียงหัวเราะและคำพูดท้องถิ่นที่บางครั้งก็ดังขึ้นมา ไอ้ไม่ผอมนอนแผ่ตัวอยู่ข้างขาโต๊ะหิน อาบแดดอยู่ หางค่อยๆ แกว่งไปมาบนพื้น ดูเกียจคร้าน
เฉินยงหมิงหันกลับมา ยิ้มแล้วพูดว่า "ที่นี่ของท่านสวีคึกคักจริง ๆ กับลานหน่วยงานของผมคนละโลกเลย"
สวีจือโจวนั่งลงตรงข้าม ได้ยินก็ยิ้มตาม "ก็แขกเขามาเล่นกันเอง ผมก็แค่ว่างตอนบ่าย ถูกเขาดึงไปนั่งเป็นเพื่อน"
กำลังพูดอยู่ ถงเยว่เยว่ก็ยกถาดน้ำชากับถ้วยหลายใบเดินมา เธอคล่องแคล่ว วางถ้วยให้เรียบร้อย รินชาให้ทุกคน น้ำชายังมีไอน้ำลอยขึ้น สีชาใสสะอาดดูดีทีเดียว
"เชิญทุกท่านตามสบายนะคะ" ถงเยว่เยว่วางกาน้ำชาไว้กลางโต๊ะ ยิ้มให้สามคน แล้วเดินกลับไปหลังเคาน์เตอร์ที่มุมห้องโถง
เฉินยงหมิงยกถ้วยขึ้นจิบหนึ่ง คำนำชาเข้าคออุ่นสบาย กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกมะลิลอยมา เขาวางถ้วยลง ไม่พูดอ้อมค้อม เปิดประเด็นตรง ๆ เลย "ท่านสวี วันนี้ผมมาที่นี่ หลัก ๆ คือทางเมืองอยากคุยเรื่องความร่วมมือกับคุณ"
สวีจือโจวพิงพนักโซฟา มือวางบนเข่า "หัวหน้าส่วนเฉิน เชิญพูดได้เลย"