สวีจือโจวรีบเดินเข้าไป กดมือของหลี่ฉางซงที่กำลังกองเสื้อขึ้นบนโต๊ะไว้ น้ำเสียงทั้งร้อนทั้งจนใจ:"พี่หลี่! พอแล้วพอ! จะเอาหมดร้านมาให้ผมเลยหรือไง?"
หลี่ฉางซงถูกกดมือไว้ แต่มืออีกข้างยังกำชุดสีขาวนวลไว้แน่น ปากยังพูดว่า:"เปล่า! ผมบอกเลยผ้านี้เนื้อดีกว่า เป็นของร้านผ้าเก่า ๆ ชุดสุดท้าย..."
"พอพอ!" สวีจือโจวรีบตัดบท ดึงตัวชุดสีขาวนวลออกจากมือเขา แล้วหันเดินไปทางราวตากผ้า "พี่หลี่ฟังผมนะ ห้าตัว! แค่ห้าตัว! ผมเป็นผู้ชายโต ๆ จะใส่เสื้อคลุมชนเผ่าไป๋เยอะแยะไปทำไม?"
เขาหิ้วตัวชุดสีขาวนวลกลับไปแขวนบนราว หันกลับมา แล้วผลักไหล่หลี่ฉางซงออกไปทางห้องด้านนอกสองก้าว ทำหน้าเคร่ง ๆ แถมน้ำเสียงแกล้งดุ:"พี่หลี่, ถ้ายังงี้อีกผมจะไม่เอาซักตัวเลยนะ"
คำพูดนี้ทำให้หลี่ฉางซงใจเสียขึ้นมาจริง ๆ
เขารีบหันมามองสวีจือโจว เสียงดังขึ้น:"เอ๊ะ! ได้ยังไง! ตกลงกันแล้วว่าจะรับ!"
"งั้นก็ห้าตัว" สวีจือโจวชี้ไปที่เสื้อห้าตัวบนโต๊ะ "ห้าตัวนี้ผมรับ ที่เหลือเอากลับไป เอาห้าตัว พอแล้ว เดี๋ยวก็ใส่ไม่ทัน เก็บไว้ในตู้ก็จับฝุ่น เสียผ้าดี ๆ ของพี่เปล่า ๆ ใช่ไหม?"
หลี่ฉางซงอ้าปาก อยากพูดอะไรอีก สวีจือโจวไม่ให้โอกาส คว้ามือไปทาบหลังเขาแล้วผลักไปทางราวเสื้อผ้า:"เอาล่ะ ๆ ฟังผม ห้าตัว พี่เอาตัวที่เหลือไปแขวนไว้ เรื่องของเราสองคนก็จบ"
หลี่ฉางซงถูกผลักเดินไปสองก้าว ฝีเท้ายังลังเล หันมามองสวีจือโจวแวบหนึ่ง สีหน้าซับซ้อน อยากจะยัดให้อีก ก็กลัวสวีจือโจวจะไม่เอาซักตัวจริง ๆ กลืนไม่เข้าคายไม่ออก
สุดท้ายเฉินยงหมิงที่อยู่ข้างหลังก็เสริม:"เฒ่าหลี่ ฟังจือโจวเถอะ ห้าตัวก็ห้าตัว ถ้ายัดเพิ่มอีก เดี๋ยวเขาจะไม่พอใจเอา"