และในขณะนี้ ภายในห้องอัดเสียงของฉือเจิง เฉินจืออี้ถอดหูฟังมอนิเตอร์ออก พิงพนักเก้าอี้หลับตาลงสักครู่หนึ่ง
เพิ่งอัดเพลงจบไปหนึ่งเพลง คอเริ่มตึงเล็กน้อย ผู้ช่วยส่งน้ำอุ่นแก้วหนึ่งมาให้ เธอรับมาจิบช้าๆ สองคำ นิ้วมือลูบผนังแก้วไปมาอย่างไม่รู้ตัว เวลาพักไม่นาน แต่เธอก็คุ้นมือหยิบโทรศัพท์ออกมา ปลดล็อกหน้าจอ เปิดติ๊กต็อก
วิดีโอที่หน้าแรกพุชมาให้ ภาพปกก็คือใบหน้าของสวีจือโจว
มือเฉินจืออี้หยุดค้างไปชั่วขณะหนึ่ง
ในภาพสวีจือโจวนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ มือเขากำลำโพงพกพาเอาไว้ ใบหน้ายิ้มแฉ่ง กำลังพูดอะไรบางอย่างกับฝูงชนที่อึกทึกโดยรอบ กล้องซูมเข้ามาอีกเล็กน้อย เห็นชัดถึงโค้งมุมปากของเขา และรอยยิ้มที่หางตา
เฉินจืออี้จ้องมองใบหน้านั้นบนหน้าจอ นิ้วมือแข็งค้างไปชั่วขณะ แล้วก็เลื่อนลงไปต่อ เปิดอีกรายการหนึ่ง รายการนี้ถ่ายไว้ตอนกลางวัน สวีจือโจวยอดตัวอยู่ใต้ฐานกำแพงสวน มือหนึ่งลูบศีรษะสุนัข อีกมือถือบัวรดน้ำรดดอกไม้ ดวงอาทิตย์เบื้องบนสว่างจ้า ส่องประกายให้ตัวเขาทั้งคนจมอยู่ในแสงอุ่นๆ ข้างๆ มีคนชูโทรศัพท์ถามเขาบางอย่าง เขาเงยหน้าตอบกลับไปหนึ่งประโยค แล้วก็ยิ้ม
เฉินจืออี้เลื่อนดูต่ออีกรายการ รายการนี้คือคลิปเล่าเรื่องตอนกลางคืน คอมเมนต์กองกันหลายหมื่นความ เธอไม่ได้อ่านคอมเมนต์ สายตาจดจ่ออยู่ที่คนที่กำลังพูดอยู่ในภาพตลอดเวลา
ไม่คุ้น ไม่คุ้นเลยสักนิด
พวกเธอแต่งงานกันมาสามปี เธอไม่เคยเห็นสวีจือโจวในสภาพแบบนี้เลยสักครั้ง สวีจือโจวในความทรงจำ ตลอดกาลคือแผนหลังที่นั่งหน้าโต๊ะทำงานสวมหูฟังมอนิเตอร์ คือใบหน้าด้านข้างที่จ้องจอคอมพิวเตอร์เรียบเรียงทำนองในยามดึก คือใบหน้าอ่อนล้าที่พิงผนังระเบียงสูบบุหรี่หลังเดินออกมาจากห้องอัดเสียงตีสาม