คนที่พูดชื่อโจวหลิน เซิ่งเนี่ยนซีจำได้แล้ว
ตอนเรียนมหาวิทยาลัยพวกเธออยู่ห้องเดียวกัน โจวหลินมีผลการเรียนเป็นรองเธอมาตลอด ทุกครั้งที่ประกาศรายชื่อผู้ได้รับทุนก็ตามหลังเธอแค่หนึ่งอันดับ
ตอนนั้นโจวหลินเคยนินทาลับหลังว่า "เซิ่งเนี่ยนซีวิ่งไปมหาวิทยาลัยการบินทุกวัน ไม่เคยเข้าเรียน" อะไรทำนองนั้น
หลังจากเรียนจบก็ไม่ได้เจอกันอีก ตอนนี้ก็ยังเหมือนเดิม เชิดคางขึ้นสูง รอดูคนอื่นขายหน้า
ข้างๆ มีคนหัวเราะตาม ผู้หญิงสองสามคนก้มหน้ากระซิบกระซาบ สายตาลอยมาทางนี้แล้วก็เลื่อนหนี เหมือนกำลังรอดูละครสนุกๆ เริ่มฉาก
เซิ่งเนี่ยนซียืนอยู่ท่ามกลางผู้คน มองใบหน้าของโจวหลิน คิดถึงเรื่องราวมากมาย แต่ไม่อยากเอ่ยถึงสักเรื่อง
เธอค่อยๆ เอ่ยปาก
"โจวหลิน ตอนเรียนมหาวิทยาลัยเธอสู้ฉันไม่ได้ทุกอย่าง ตอนนี้ได้แต่พึ่งคำพูดเหน็บแนมมากดฉันให้ต่ำลง ไม่เหนื่อยบ้างเหรอ"
รอยยิ้มของโจวหลินชะงักไปชั่วขณะ แล้วก็ยกขึ้นอีกครั้ง
"ฉันสู้เธอไม่ได้เหรอ เซิ่งเนี่ยนซี เธอเข้าใจผิดแล้วล่ะ ฉันได้ยินมาว่าปีนั้นเพราะฟู่เซินเหนียนทิ้งเธอ เธอถึงขั้นฆ่าตัวตาย เกือบช่วยกลับมาไม่ทัน" เสียงเธอดังขึ้น ราวกับกลัวคนอื่นไม่ได้ยิน "ความฝันแต่งเข้าตระกูลใหญ่ของเธอพังทลาย ก็เลยเอาชีวิตเป็นเดิมพัน เกือบเล่นบทไม้ตายจนเลยเถิด น่าสงสารจริงๆ"
ข้างๆ มีคนพูดเบาๆ
"กรีดข้อมือเหรอ เป็นไปไม่ได้มั้ง เซิ่งเนี่ยนซีคงไม่ถึงขนาดนั้น..."
โจวหลินรีบต่อความทันที