"นี่ดาราคนไหนเหรอ? ไม่เคยเห็นหน้าเลย"
"ไม่ใช่ดารา เป็นคนธรรมดานี่แหละ! เอ็นพีซีที่ผู้จัดเชิญมา! ดูรูปนี้สิ สุดยอดไปเลย!"
"ขอดูบ้าง ขอดูบ้าง โอ้โห หน้าตาขนาดนี้ ไม่เข้าวงการบันเทิงนี่เสียดายแย่"
"ไฝตรงไหปลาร้านี่ขึ้นได้ที่จริง ๆ ดูลุ่มลึกมาก"
ฝีเท้าของฟู่เซินเหนียนหยุดชะงัก
เขาเดินเข้าไป ยืนอยู่ด้านหลังแอร์โฮสเตสพวกนั้น ก้มมองหน้าจอ
คนในรูปสวมชุดเอี๊ยมกระโปรงยาวสีขาวจันทร์ ยืนอยู่บนสะพานทางเดิน ด้านหลังเป็นทะเลสาบและต้นหลิว ชายกระโปรงพลิ้วไหวตามแรงลม
ใบหน้าด้านข้างของเธอหันเข้าหากล้อง เส้นผมถูกลมพัดกระจายออกมา 2-3 เส้น ริมฝีปากเม้มเบา ๆ ขนตาห้อยต่ำลงเหมือนม่านที่ปิดไว้ครึ่งหนึ่ง
ไฝเม็ดเล็กตรงไหปลาร้า มองเห็นได้ชัดเจนภายใต้แสงอาทิตย์
ฟู่เซินเหนียนชะงักไปเลย
เขาจ้องมองรูปนั้นอยู่นานหลายวินาที
เซิ่งเนี่ยนซี?
"กัปตันฟู่?" แอร์โฮสเตสคนหนึ่งเงยหน้าขึ้นมา เห็นเป็นเขาก็ตกใจ "คุณก็มาสนใจด้วยเหรอคะ?"
สีหน้าของฟู่เซินเหนียนขรึมเหมือนจะหยดหมึกได้
"รูปนี้ ส่งให้ผมหน่อย"
แอร์โฮสเตสอึ้งไป
แอร์โฮสเตสข้าง ๆ ก็อึ้งไป
พวกเธอสบตากัน มุมปากยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว
กัปตันฟู่ กัปตันดีเด่นอายุน้อยที่สุดของสายการบินแห่งชาติ ไม่เคยเอ่ยเรื่องส่วนตัวในที่ทำงาน กลับมาขอรูป
"กัปตันฟู่ก็ชอบสาวสวยเหมือนกันเหรอคะ?" แอร์โฮสเตสคนนั้นส่งรูปให้เขาพลางหัวเราะ น้ำเสียงแฝงแววหยอกล้อว่า "ที่แท้คุณก็เป็นแบบนี้"