หล่าวโจวหัวเราะอย่างรู้ทัน
“ไม่มีปัญหา เมื่อกี้ติดต่อแพทย์สนามบินให้คุณแล้ว พรุ่งนี้เช้าที่ห้องประชุม รายละเอียดเรื่องแพทย์ตรวจร่างกาย พวกคุณค่อยคุยกันตอนนั้น”
ฟู่เซินเหนียน: “ขอบคุณมาก”
“กับผมไม่ต้องเกรงใจ” หล่าวโจวกดแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์สองสามที เงยหน้ามองเขา “ตารางเที่ยวบินว่างรอคุณอยู่ตลอด รีบๆ จัดการตรวจร่างกายให้ผ่าน ตารางบินเดือนหน้า มีสายระหว่างประเทศหลายเส้นทาง คุมทีมได้ไม่มีปัญหาใช่ไหม?”
ฟู่เซินเหนียนพยักหน้า ในแววตามีความมั่นใจอย่างที่เคยเป็น
“แน่นอน ไม่มีปัญหา”
หล่าวโจวยิ้ม ยื่นใบรายการแผ่นหนึ่งมาให้
“ใบยืนยันการกลับเข้าหน่วย เซ็นหน่อย”
ฟู่เซินเหนียนรับมา ชำเลืองดู แล้วเซ็นชื่อ
ปลายปากกาจรดลงบนกระดาษ มือของเขานิ่งมาก
นิ่งเหมือนกับการขับเครื่องบิน
“เซินเหนียน” จู่ๆ หล่าวโจวก็เอ่ยปาก เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ น้ำเสียงตามสบายขึ้นมาก “ทางบ้านไม่มีอะไรใช่ไหม?”
“ไม่มีอะไร”
“งั้นก็ดี” หล่าวโจวไม่ถามเซ้าซี้ เก็บใบรายการใส่แฟ้ม “ช่วงพักฟื้นกลับมาปฏิบัติการสองสามวันนี้ พักที่อพาร์ตเมนต์หรือกลับบ้าน?”
“อพาร์ตเมนต์”
“ได้ ทางห้องแพทย์สนามบินผลออกเมื่อไหร่บอกผมด้วย ผมจะจัดตารางบินให้”
ฟู่เซินเหนียนเดินออกจากห้องทำงาน ยืนอยู่ตรงทางเดิน
นอกหน้าต่างเป็นลานจอดเครื่องบิน เครื่องบินหลายลำจอดเรียงกัน ภายใต้แสงสนธยายามเย็นทอประกายสีเหลืองทอง
เจ้าหน้าที่ภาคพื้นดินเดินไปมาบนลาน มีคนมองมาทางเขา โบกมือทัก
เขาพยักหน้าให้ เป็นการตอบรับ
เขายืนอยู่ตรงนั้น มองดูเครื่องบินเหล่านั้น
ทุกลำเขาล้วนเคยบิน
เขารู้จักรุ่น สมรรถนะ ความเร็วเดินทาง ระยะบินสูงสุดของมัน
รู้ว่าจากปักกิ่งไปแฟรงก์เฟิร์ตต้องบินนานแค่ไหน จากเซี่ยงไฮ้ไปนิวยอร์กต้องผ่านเส้นทางบินใดบ้าง