ในห้องส่วนตัวเงียบลงชั่วครู่
เหล่าภรรยาสาวสังคมมองหน้ากันไปมา ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ทุกคนก็เห็นได้ชัดว่า สีหน้าของโจวหย่าหลันเปลี่ยนไป
เซิ่งเนี่ยนซี!
คนที่โจวหย่าหลันเกลียดชังและรังเกียจ กลับปรากฏตัวต่อหน้าเธออย่างไม่ทันตั้งตัว
ใบหน้าของนางเปลี่ยนจากขาวเป็นแดง จากแดงเป็นเขียว นิ้วมือกำถ้วยชาแน่น ข้อนิ้วขาวซีด
"เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?" โจวหย่าหลันแทบจะหลุดปากออกมา เกือบรักษาภาพพจน์ไว้ไม่ไหว
"ฉันเป็นเจ้าของที่นี่" เซิ่งเนี่ยนซีสีหน้าสงบ ยิ้มอย่างสุภาพเหมาะสม "คุณบอกว่าหาเจ้าของ ฉันก็มาแล้วไง"
ถ้วยชาหลุดจากมือโจวหย่าหลัน ร่วงลงพื้น แตกเป็นเสี่ยงๆ ในพริบตา
น้ำชากระเด็นใส่ชุดกี่เพ้าสีแดงเลือดหมูของนาง ซึมเป็นรอยเปื้อนสีเข้ม
นางไม่แม้แต่จะก้มลงมอง ดวงตาจ้องเขม็งไปที่เซิ่งเนี่ยนซี
"เธอพูดว่าอะไรนะ?"
"ฉันบอกว่า ฉันเป็นเจ้าของร้านหนังสือเนียนอัน" เซิ่งเนี่ยนซียืนอยู่หน้าโต๊ะ หลังตรง "เจ้าของเพียงคนเดียว"
โจวหย่าหลันแทบสำลักหายใจไม่ออก
หน้าเนื้อทองที่เพิ่งประคองไว้ต่อหน้าบรรดาคุณนายรวยๆ เมื่อครู่ พังทลายลงในชั่วพริบตา
เซิ่งเนี่ยนซียืนอยู่ตรงนั้น เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา ไม่มีเครื่องประดับใดๆ แต่โจวหย่าหลันกลับรู้สึกว่าของมีค่าที่สวมใส่อยู่ ไม่ว่าจะเป็นไข่มุก หยก หรือกำมะหยี่ทองคำ ล้วนดูต่ำต้อยไปหมดในวินาทีนี้
คุณนายข้างๆ ต่างมองหน้ากันไปมา
บรรยากาศชวนอึดอัดอย่างที่สุด
ในที่สุดก็มีคนทำลายความอึดอัดนั้น:
"คุณนายฟู่ คนนี้คือ..."
สีหน้าโจวหย่าหลันเปลี่ยนไปแล้วเปลี่ยนอีก ในที่สุดก็ประคองความสงบเอาไว้ได้
"เธอน่ะเหรอ เพื่อนของเสวียนเสวียนเราไง ท่านทั้งหลายคงรู้ว่าเสวียนเสวียนเป็นสมาคมศิลปะการเขียนพู่กัน เธอยุ่งมากเลยให้คนอื่นมาบริหารแทน"
นางพูดอย่างรีบร้อน ลุกขึ้นยืนแล้วหยิบกระเป๋า
"ไหนๆ วันนี้เสวียนเสวียนก็ไม่ว่าง งั้นพวกเราไปก่อนเถอะ ท่านทั้งหลาย..."
"คุณลูกค้าคนนี้"
เซิ่งเนี่ยนซีเอ่ยปาก
เสียงไม่ดังนัก แต่เท้าของโจวหย่าหลันกลับราวกับถูกตรึงไว้กับพื้น